Cruyff był człowiekiem wybitnym. Nie tylko epokowym piłkarzem, ale i wspaniałym trenerem. Mało kto będąc zawodnikiem unikatowym (np. 3 Złote Piłki, 3 Puchary Europy pod rząd), stawał się również utytułowanym trenerem (Puchar Europy, 2 Puchary Zdobywców Pucharów, 4 Mistrzostwa kraju, 3 Puchary krajowe itd.). Jednak same trofea, a oprócz nich nagrody indywidualne - król strzelców, sportowiec roku, trener roku i inne - to tylko wierzchołek góry lodowej. Esencja El Flaco tkwiła w czym innym. Był piłkarskim rewolucjonistą. Najpierw stał się motorem napędowym taktyki Rinusa Michelsa - futbolu totalnego. Był tam dyrygentem, wizjonerem, zwornikiem tej idei. W następnych latach ją rozwinął, uelastycznił, sprawiając że piłka nożna stała się czymś kolorowym, fantastycznym, wręcz magicznym. I oczywiście swoje dziedzictwo przekazał dalej. Dzięki temu mamy przyjemność z oglądania gry i dokonań obecnej Dumy Katalonii. A dla samej FC Barcelony był Zbawicielem, który przychodząc po raz pierwszy na Camp Nou dał Katalończykom nadzieję i wiarę w to, że znów mogą wygrać Mistrzostwo Hiszpanii, że tłamszeni przez reżim Franco, odbudują swoją dumę wokół klubu, który był dla nich opoką w najtrudniejszych czasach. Johan swoją grą porywał, zapełniał po brzegi miejsca na stadionie, który wcześniej borykał się z niską frekwencją. Nie sposób wszystkiego opisać, co zrobił dla Dumy Katalonii i światowej piłki nożnej - jako gracz i jako szkoleniowiec. Dlatego jest on symbolem klubu, któremu kibicujemy. FC Barcelona przeżywa żałobę nie na pokaz, ale w rzeczywistości. Hołd oddany na cześć Johana Cruyffa to zdecydowanie za mało. Nie piszcie nic o czarnych barwach - to co bardziej razi w oczy, to dyskusje na ten temat, które są nie na miejscu.