[2] Droga do domu zajęłaby mi jakieś 15 minut, na szczęście woźny zaproponował, że mnie podrzuci. Wchodzę do domu, mama panikuje, krzyczy i mnie pogania. „Mamo, co mam założyć?” „Garnitur, garnitur!”. Dostawaliśmy z klubu różne ubrania, żeby jeździć na uroczystości w młodszych rocznikach, ale teraz musiałem skomponować z nich zestaw. Buty stąd, krawat ten, marynarka zupełnie nie pasuje, ale założyła mi ją mama, więc biorę. Miałem się uczyć, bo w piątek miałem sprawdzian z matematyki czy fizyki… Do drzwi podjeżdża taksówka. Naturalnie moja matka w 65-metrowym mieszkaniu nie miała pieniędzy, żeby zapłacić za kurs. Zadzwonili jednak z klubu i powiedzieli: „Nie przejmujcie się, z hotelu ktoś wyjdzie i zapłaci”. Jadę więc taksówką i widzę, z jaką prędkością licznik nabija kwotę. Mamy rok 1996, a więc wracamy do rozmowy o autostradach… Wtedy jeszcze były pesety. Na liczniku 4000, za chwilę 5000. Zatrzymujemy się i mówię: „Przepraszam, może pan chwilę poczekać? Zaraz wyjdzie ktoś z hotelu i zapłaci”. Taksówkarz spojrzał podejrzliwe, ale za chwilę wyszedł Enrique Martí i zapłacił. Wszedłem do hotelu, pamiętam, że wszyscy jedli obiad. Usiadłem z Fernando Sanzem, Morientesem i Seedorfem”.