Jako wieloletni i oddany kibic, stoję dziś w obliczu niezwykle wyjątkowego, ale też emocjonalnie wyczerpującego momentu. Z jednej strony całe moje serce bije dziś za reprezentacją Hiszpanii – to im życzę triumfu i na ich zwycięstwo czekam z ogromną niecierpliwością.
​Z drugiej jednak strony, nie potrafię przejść obojętnie obok historii pisanej przez Leo Messiego. Za każdym razem, gdy czytam o jego kolejnych sukcesach, o tym, jak bardzo zasługuje na zwieńczenie swojej genialnej kariery kolejnymi pucharami, bez wahania to doceniam. Moja sympatia do niego oraz bezgraniczna wdzięczność za wszystko, co dał światu piłki nożnej – a w szczególności nam, kibicom FC Barcelony – są silniejsze niż jakakolwiek boiskowa rywalizacja.
​Teoretycznie dla każdego sympatyka Dumy Katalonii dzisiejszy wieczór to sytuacja typu win-win – niezależnie od wyniku, wygrywa "nasz" człowiek lub drużyna reprezentująca hiszpański styl, z którym tak mocno się utożsamiamy.
​W praktyce jednak ten mecz to dla mnie prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Rozdarcie pomiędzy lojalnością wobec hiszpańskiej kadry a głębokim szacunkiem i miłością do absolutnej legendy futbolu sprawia, że oglądanie tego widowiska jest niezwykle trudne. To piękny, ale zarazem potężny ciężar gatunkowy.