@Borneo A wybory wygrywa partia Faragea która nie chce być w UE. No coś mi tu nie gra

@Karol145
Dlatego że partia Faraga ma hasla anty emigranckie .Natomiast głównym rzadzącym partiom brexit nie wyszedł.Żadna partia nie ma w postulacie powrotu do ue.Wiec wybor parti nie wiązał się z tematem Brexitu.Mamy doczynienia z paradoksem.Tak jak też to że Farage przeniósł się z Anglii do Berlina.


Pozorny paradoks polegający na tym, że wielu Brytyjczyków deklaruje chęć powrotu do UE, a jednocześnie w wyborach lokalnych wielki sukces odnosi antyunijna partia Reform UK Nigela Farage'a, wynika z kilku kluczowych mechanizmów politycznych i społecznych w Wielkiej Brytanii.
1. Zmiana priorytetów (Imigracja i gospodarka ponad Brexit)
Choć w sondażach ogólnych ponad połowa Brytyjczyków uważa Brexit za błąd, temat ten przestał być dla wyborców najważniejszym kryterium przy urnie. Obecnie kluczowymi problemami są kryzys kosztów życia, załamanie publicznej służby zdrowia (NHS) oraz rekordowo wysoka imigracja. Farage i Reform UK budują swoje poparcie głównie na radykalnych hasłach antyimigracyjnych i krytyce rządu, co trafia do zmęczonego problemami ekonomicznymi społeczeństwa.
2. Kara dla głównych partii (Głos protestu)
Wybory lokalne są tradycyjnie miejscem, w którym obywatele wyrażają wściekłość na partie głównego nurtu. Sukces Reform UK to efekt gigantycznego rozczarowania: [

* Partią Pracy (Labour), której rząd pod przewodnictwem Keira Starmera szybko stracił popularność, nie radząc sobie z problemami wewnętrznymi kraju.
* Partią Konserwatywną (Tories), którą Brytyjczycy wciąż obwiniają za wieloletni chaos gospodarczy sprzed 2024 roku. [

Farage pozycjonuje się jako jedyna realna i „antysystemowa” alternatywa dla obu tych ugrupowań.
. Geograficzne i społeczne rozbicie elektoratu
Brytyjski elektorat jest mocno spolaryzowany regionalnie. Prounijni wyborcy to głównie mieszkańcy dużych metropolii (jak Londyn) oraz ludzie młodzi i wykształceni. Z kolei Reform UK zdobywa potężne poparcie w uboższych, postindustrialnych regionach Anglii i Walii (tzw. Red Wall lub dawne bastiony Labour). Tam rozczarowanie efektami Brexitu nie przekłada się na miłość do Brukseli, lecz na poczucie opuszczenia przez polityków z Londynu.
4. Ordynacja wyborcza i rozproszenie głosów „prounijnych”
W brytyjskim systemie wielopartyjnym głosy osób o poglądach prounijnych dzielą się na wiele różnych ugrupowań: Partię Pracy, Liberalnych Demokratów czy Zielonych. W wielu okręgach kandydaci Reform UK wygrywają po prostu dlatego, że ich elektorat jest niezwykle zdyscyplinowany i skonsolidowany wokół Farage'a, podczas gdy reszta głosów rozbija się na 3-4 inne partie.
5. Brak realnej alternatywy powrotu do UE
Żadna z liczących się partii, w tym rządzący Laburzyści, nie ma w swoim oficjalnym programie dążenia do ponownego wejścia do Unii Europejskiej. Premier Keir Starmer unika tego tematu, obawiając się utraty wyborców z prowincji. Skoro powrót do UE jest obecnie traktowany przez polityków jako nierealny scenariusz, wyborcy podejmują decyzje na podstawie innych, bieżących obietnic.
Jednoznaczne trendy można zaobserwować na oficjalnym portalu sondażowym YouGov, gdzie wysokie poparcie dla Reform UK współistnieje z negatywną oceną skutków Brexitu przez większość społeczeństwa.

@Borneo Skopiowałeś to z AI, że wyjątkowo nie ma błędów i literówek?

@lithotripter i tak i nie o tym ze po brexicie sa w dupie to wiadomo .ARtykuł podany jest wp.
Ocena dlaczego tak jest jest w 30 % moja reszta jest ze sztucznej onteligencji.

Czy wiedziałem że są w dupie bo brexicie tak mam tam mieszkającą cą siostre i kumpla i osobę pracującą na uniwersytecie....Od lat mieszkaja . Nie było momentu poza ppczątkowa euforią aby byli zadowoleni z brexitu .

Poza tym z Angli podobmie jak z Norwegi mamy powrót Polaków .Bo się tam pogorszyło.
Anglicy zamienili sobie europejskich imigrantow na oakistańczykow itp.Farage z tym walczy .Paradoksalnie brakuje im rąk do oristej oracy ktorej nie chcą robić brytyjczycy.


Do Wielkiej Brytanii najliczniej napływają obecnie imigranci z państw spoza Unii Europejskiej, przede wszystkim z Indii, Pakistanu oraz Nigerii.Po Brexicie brytyjski system migracyjny całkowicie się zmienił. Obywatele Unii Europejskiej (w tym Polacy) stracili przywileje swobodnego przepływu osób i obecnie saldo migracji dla obywateli UE jest ujemne (więcej osób wyjeżdża, niż przybywa). Ich miejsce na brytyjskim rynku pracy zajęli migranci z innych kontynentów, którzy przyjeżdżają na podstawie nowych wiz pracowniczych i studenckich.Główne kraje, z których imigranci napływają do AngliiWedług oficjalnych danych brytyjskiego urzędu statystycznego ONS, zdecydowaną większość (ponad 75%) nowych migrantów stanowią obywatele krajów spoza UE:Indie – od lat niezmiennie największa grupa napływowa; Hindusi przyjeżdżają głównie na wizy dla wykwalifikowanych pracowników (IT, finanse, inżynieria) oraz na wizy studenckie.Pakistan – bardzo duży napływ zarówno w ramach łączenia rodzin, jak i do pracy oraz na studia.Nigeria – dynamicznie rosnąca grupa migrantów, szczególnie widoczna w brytyjskim sektorze zdrowia i opieki społecznej (NHS).Bangladesz i Ghana – kraje, z których napływ pracowników średniego i niższego szczebla wyraźnie wzrósł w ostatnich latach.Hongkong – specyficzna grupa migrantów, którzy przybywają do Wielkiej Brytanii na masową skalę w ramach specjalnego programu wizowego (BNO) wprowadzonego przez brytyjski rząd ze względów politycznych.Azylanci i nielegalna migracjaOsobno traktowany jest napływ osób ubiegających się o azyl (w tym imigrantów przedostających się do Anglii nielegalnie na małych łodziach przez Kanał La Manche). W tej grupie dominują obywatele takich państw jak:ErytreaAfganistanIranSudanSomaliaPodsumowanie zmianyMiejsce dawnej migracji z Europy Wschodniej (Polaków, Rumunów, Litwinów) zajęła legalna migracja z krajów Wspólnoty Narodów (Commonwealth) oraz Azji Południowej. Brytyjski rynek łata w ten sposób braki kadrowe w szpitalach, domach opieki i transporcie, które powstały po wyjeździe pracowników z UE.