Muzyczna batalia - #79
glosowanie hhttps://strawpoll.com/GJn44LEk3nz
poprzedni post https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16863819#comment-16863819
-----------------
STRACHY NA LACHY – „Zimne dziady listopady” (2005, Album: Piła tango) | Gatunek: Rock / Rock alternatywny

Strachy na Lachy to projekt Krzysztofa „Grabaża” Grabowskiego i Andrzeja „Kozaka” Kozakiewicza, który wyewoluował z punkowej Pidżamy Porno w stronę miejskiego folku. Ich stempel to poetyckie, naszpikowane neologizmami teksty zderzone z melodyjnym, gitarowym graniem. Biograficzno-społecznym tłem twórczości Grabaża jest polska transformacja, prowincjonalna beznadzieja i polityczne rozczarowania. Zespół wielokrotnie funkcjonował na krawędzi wypalenia lidera, który otwarcie zmagał się z ciężką depresją, kryzysami twórczymi i zmęczeniem polską rzeczywistością.
To dźwięk przemarzniętych ulic i jesiennej beznadziei. Utwór buduje nastrój gęstej, słowiańskiej melancholii, w której akustyczne gitary przeplatają się z surową sekcją rytmiczną. Słychać tu błoto pod butami i wiatr wiejący przez nieszczelne okna w starych kamienicach. Całość opiera się na jednostajnym, lekko marszowym tempie, które potęguje wrażenie nieuchronności i fatalizmu, charakterystycznego dla wschodnioeuropejskiej zimy.
Ciekawostki
Tekst utworu to językowy eksperyment, w którym Grabaż bawi się eufonią i czerpie z ludowych, pogańskich wyobrażeń o śmierci i przemijaniu. Zestawienie tego utworu z estetyką Marii Peszek – z którą Grabaż dzielił w tamtym czasie alternatywne sceny i festiwale – uwypukla dwa zupełnie różne bieguny polskiego buntu lat dwutysięcznych. Podczas gdy Strachy uciekają w ludowość, poetycką zadumę i wschodni fatalizm, Peszek uderza w wielkomiejski, cielesny konkret.
----------------------------------------------------------------
MARIA PESZEK – „Kobiety pistolety” (2008, Album: Maria Awaria) | Gatunek: Pop / Pop alternatywny

Maria Peszek to aktorka i wokalistka, której twórczość to radykalny, muzyczny manifest niezależności. Jej stempel to prowokacja, zabawa słowem i bezkompromisowe łamanie tabu. Tłem biograficznym, rzutującym na odbiór jej sztuki, są zmagania z ciężką depresją i załamaniem nerwowym, które artystka przekuła w sztukę, a także silna, artystyczna relacja z ojcem, Janem Peszkiem. Płyta „Maria Awaria” powstawała w atmosferze obyczajowego skandalu, a sama wokalistka stała się celem ostrych ataków ze strony konserwatywnych środowisk za otwarte obnażanie kobiecej seksualności.

To dźwięk zadymionego, dekadenckiego kabaretu przefiltrowanego przez nowoczesną produkcję. Utwór buduje nastrój ironicznej groteski, w której lekko jazzujący, swingujący puls zderza się z elektronicznym chłodem. Słychać tu głęboki, organiczny kontrabas i leniwe, barowe dęciaki, stanowiące tło dla wokalnej precyzji tnącej przestrzeń niczym skalpel. Całość opiera się na balansowaniu między zblazowanym klimatem lounge a wyrafinowanym, awangardowym popem, co stanowi celowy muzyczny kontrast dla opisywanego w tekście sztucznego, plastikowego świata.
Ciekawostki
Utwór wyprodukowany przez Andrzeja Smolika to bezpośredni atak na nierealistyczne kanony piękna („kobiety bezzmarszczkowe”, „z samych siebie odessane”). Wers „ja, metr pięćdziesiąt dwa” to autoironiczne nawiązanie do faktycznego wzrostu artystki, stanowiące kontrapunkt dla opisywanych „kobiet rakiet”. Zastosowanie przez Smolika żywych, jazzujących instrumentów było celowym zabiegiem – miało nadać kompozycji organiczny, ludzki charakter, stojący w opozycji do wyśmiewanej w tekście chirurgicznej perfekcji.
---
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
Przejdź do dyskusji