Perez w tej swojej konferencji używa praktycznie całego arsenału manipulacji i retoryki oraz klasycznego damage control. I momentami robi to aż zbyt ostentacyjnie.

Jest tam m.in.:

-syndrom oblężonej twierdzy - wszyscy są przeciw Realowi: dziennikarze, ultrasi, La Liga, przecieki, „układy”, antymadryckie środowiska itd. („Musimy walczyć ze wszystkimi”);

- personalizacja instytucji („ja = Real Madryt”) — krytyka Pereza jest przedstawiana jako atak na klub i socios;

- whataboutism:

„A oni nie wstydzą się tego, co wydarzyło się w tym roku także ze sprawą Negreiry?” albo „Co dzieje się z Atlético Madryt? Dlaczego nie atakują Atlético Madryt?”;

-gaslighting i przesuwanie standardów normalności - problemem nie jest sama bójka piłkarzy, tylko to, że ktoś o niej mówi. Normalizacja patologii: „piłkarze bili się co roku”;

- mentalność ofiary połączona z wielkościowością , z jednej strony „wszyscy chcą mnie zniszczyć”, z drugiej „największy klub świata”, „najlepszy prezes”, „cały świat nas podziwia”;

- gish gallop, czyli zalewanie odbiorcy ogromną liczbą wątków naraz: media, rak, Negreira, stadion, UEFA, Superliga, ultrasi, biznes, dziennikarze, bilety itd. Przez to trudno debatować punkt po punkcie;

-populizm („my kontra elity”):
„Właścicielami są socios, a nie dziennikarze”;

„Niektórzy wierzą, że rządzą klubem”.

Klasyczne ustawienie „zwykłych ludzi” przeciw establishmentowi;

- kult przywódcy / mesjanizm:

„Ja walczę ze wszystkimi”,

„Oddałem życie Realowi Madryt”.

Budowanie obrazu samotnego obrońcy wspólnoty;

- cherry-picking — wybieranie tylko korzystnych faktów:

„66 tytułów”, „największy klub świata”, „Forbes”, „Deloitte”,

przy jednoczesnym unikaniu rozmowy o błędach sportowych, transferach czy zarządzaniu;

- argument z autorytetu:

„Moja firma ma 50 miliardów obrotu”,

„Wybrano mnie najlepszym prezesem w historii”;

- fałszywa dychotomia:

Perez albo chaos.

„Wystartuję, żeby bronić interesów socios” — sugestia, że bez niego socios stracą klub;

- poisoning the well („zatruwanie studni”) — ustawianie krytyków jako niewiarygodnych jeszcze zanim cokolwiek powiedzą:

„Istnieje zmowa dziennikarzy”,

„Dogadali się, żeby mówić, że to jest chaos”.

W efekcie każda późniejsza krytyka może zostać uznana za część „spisku”;

- ad hominem:

„Ten pan jest antimadridistą od dziecka”,

„Nie wiem nawet, czy zna się na futbolu”.

Zamiast odpowiadać na argumenty, podważa motywacje i kompetencje krytyków;

-emotional flooding -wypowiedź jest bardzo emocjonalna:

żarty, złość, oburzenie, autoheroizacja, wspomnienia ojca, rak, zdrada, „pracuję jak zwierzę”.

Emocje mają zastąpić chłodną analizę;

- rozmywanie odpowiedzialności — pytania o sport, błędy, zarządzanie czy trenera są stale przekierowywane na media, spiski, Negreirę i „obronę socios”.

Jednocześnie trzeba uczciwie powiedzieć, że jeden wątek faktycznie brzmiał sensownie , temat darmowego dostępu do futbolu jak na kmś i krytyka modelu, gdzie żeby oglądać piłkę trzeba mieć kilka abonamentów. To rezonuje z wieloma kibicami i jest chyba jedynym momentem konferencji, gdzie Perez próbował mówić o czymś większym niż obroną samego siebie.

Problem w tym, że nawet ten argument działa trochę jako moralna osłona dla Superligi i projektu wzmacniania największych klubów.

Ogólnie to czysta kampania propagandowa , zarządzanie emocjami socios aniżeli realna autokrytyka czy rozmowa o problemach klubu. Wystąpienie wręcz podręcznikowe dla polityków, liderów w kryzysie.