Muzyczna batalia - #70, dzis na prosbe @JimMorrisonFCB
https://strawpoll.com/wAg3Qd40My8
-------------------------------------------------------------------
TALK TALK – „The Rainbow” (1988, Spirit of Eden)

Ikony synth-popu, które zdemolowały własny komercyjny sukces, by stać się pionierami post-rocka. Muzyczny stempel grupy to absolutny rygor artystyczny i wybitna fuzja jazzu, ambientu oraz eksperymentalnego rocka, napędzana bezkompromisową wizją Marka Hollisa. Kluczowy kontekst to postępująca alienacja lidera – Hollis ostatecznie wycofał się z przemysłu muzycznego na rzecz życia prywatnego, zrażony realiami branży. Jego przedwczesna śmierć w 2019 roku nadaje twórczości Talk Talk wymiar nieodwracalnej, melancholijnej izolacji.
Klimat utworu
To dźwięk świtu w opuszczonym mieście. Słychać tu cierpliwie nabrzmiewającą ciszę, rozerwaną nagle przez samotny, chłodny dźwięk trąbki i zawodzenie harmonijki ustnej. Całość opiera się na leniwym, pełzającym tempie i celowo brudnych, sprzęgających przesterach gitarowych. Utwór buduje nastrój surowego napięcia i oczekiwania, z wolna przechodząc w organiczny trans. Wokal pojawia się późno, uderzając tonem zrezygnowanej, cichej skargi.
Ciekawostki.
Proces twórczy przypominał studyjne szaleństwo. Utwór zmontowano z dziesiątek godzin swobodnych improwizacji muzyków sesyjnych, z którymi Mark Hollis i Tim Friese-Greene pracowali w niemal całkowitych ciemnościach, oświetlonych jedynie lampami stroboskopowymi i projektorami olejnymi. Wytwórnia EMI, oczekując kolejnych przebojów radiowych po ogromnym sukcesie poprzedniej płyty, pozwała zespół do sądu za dostarczenie materiału rzekomo „niekomercyjnego” i niemożliwego do promocji.
----------------------------------------------------------------------------------
COCTEAU TWINS – „Multifoiled” (1983, Head over Heels)

Szkoccy architekci dream popu i ethereal wave. Ich brzmienie to masywna ściana pogłosu, rozmyte gitary Robina Guthriego i unikalny wokal Elizabeth Fraser, operującej wykreowanym przez siebie, abstrakcyjnym językiem (glosolalią). Twórczość duetu nierozerwalnie wiąże się z ich burzliwym życiem osobistym. Toksyczna, intensywna relacja między Guthrie a Fraser, naznaczona wieloletnim i destrukcyjnym uzależnieniem gitarzysty od narkotyków oraz głębokimi lękami wokalistki, stanowiła mroczne, ciężkie tło dla ich eterycznej, ucieczkowej muzyki.
Klimat utworu
To dźwięk psychodelicznego rockabilly odgrywanego w zadymionym, dusznym klubie. Słychać tu klaustrofobiczną rytmikę opartą na sprężystej linii basu i szurających szczotkach perkusyjnych. Całość opiera się na nerwowym, pełzającym groove'ie, skrajnie odmiennym od typowych, monumentalnych pejzaży zespołu. Utwór buduje nastrój groteski i surrealistycznego niepokoju. Metaliczne, ostre jak brzytwa akordy przecinają przestrzeń, podczas gdy wokal wije się w odrealnionych, ptasich rejestrach.
Ciekawostki
Kompozycja jest absolutnym ewenementem w dyskografii zespołu – to jedno z ich nielicznych, ostrych odchyleń w stronę bluesowo-jazzowego szkieletu. Cała płyta była nagrywana w spartańskich warunkach jako duet, ponieważ tuż przed wejściem do studia zespół opuścił basista Will Heggie. Guthrie własnoręcznie rejestrował wszystkie partie basu i obsługiwał maszynę perkusyjną. Słowa wyśpiewywane przez Fraser w tym utworze są w całości pozbawione leksykalnego znaczenia – to czyste, fonetyczne tekstury, używane wyłącznie jako kolejny instrument rytmiczno-melodyjny.
----------------------------------
poprzedni post, nr 69 https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16795336#comment-16795336
@8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro