Muzyczna batalia - #69
https://strawpoll.com/3RnYX044mye
----------------------------------------------------------
CHRIS CORNELL – „Seasons” (1992, Album: Singles: Original Motion Picture Soundtrack)

Jeden z najpotężniejszych i najbardziej rozpoznawalnych głosów w historii rocka i grunge'u (znany z Soundgarden i Audioslave), obdarzony niesamowitą, czterooktawową skalą. Niestety, jego historia kończy się mrocznie – Cornell przez lata walczył z potężnymi demonami i depresją, ostatecznie odbierając sobie życie w 2017 roku.
Klimat utworu:. O ile oryginalna wersja z filmu Singles słynęła ze świetnie nałożonych na siebie ścieżek wokalnych, które w refrenach brzmiały jak wielki chór mrocznych duchów, w tym nagraniu ze studyjnego jamu Cornell zrzuca całą zbroję. Jest tu zupełnie sam. Słuchając (i oglądając) ten konkretny jam, czujesz się, jakbyś siedział z nim w pustym garażu na starym dywanie. Jest tylko on, brzęcząca, akustyczna gitara i jeden, pojedynczy, surowy wokal bez żadnych pogłosów i upiększaczy. Kiedy zdziera gardło w wysokich rejestrach, słychać każdą chrypkę i każde drżenie. To absolutnie intymne, obnażone rockowe granie.
Ciekawostki: To konkretne wykonanie (nagrane podczas luźnej próby w 2007 roku) krąży po sieci jako dowód na absolutny geniusz Cornella. Piosenkarze rockowi często w studiu śpiewają po jednym zdaniu, by oszczędzać głos, a na żywo skracają górne rejestry.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
BJÖRK – „Jóga” (Wersja live z programu Later... with Jools Holland, oryginał: 1997, Album: Homogenic)

Islandzka wizjonerka, która bezczelnie wymieszała awangardową elektronikę z popem i muzyką klasyczną. Jej znakiem rozpoznawczym jest absolutny brak artystycznych granic i głos, który potrafi w ułamku sekundy przejść od dziecięcego szeptu do dzikiego, gardłowego krzyku.
Pełna surowość i organiczne piękno. Ponieważ w tej telewizyjnej wersji całkowicie usunięto trzęsące podłogą, elektroniczne bity ze studia, na pierwszy plan wysuwają się tylko dwie rzeczy: niesamowicie majestatyczne, ciężkie smyczki i potężny wokal. Islandzki Oktet Smyczkowy gra tak gęsto i dramatycznie, że z powodzeniem zastępuje całą perkusję, wznosząc i opadając jak wielkie morskie fale. Głos Björk, niezakłócony żadną elektroniką, wybrzmiewa tu z podwójną, surową mocą – od intymnych, kruchych szeptów po ten niesamowity, dziki wrzask w refrenie. To czyste, niefiltrowane niczym emocje.
Ciekawostki: Odarcie „Jógi” z całej elektroniki było ryzykownym ruchem – w końcu w wersji studyjnej to zniekształcone przez Marka Bella, wulkaniczne bity definiowały ten utwór jako "islandzki krajobraz". Zostawiając same smyczki na żywo, Björk udowodniła jednak, że jej utwory nie opierają się na technologicznych sztuczkach, ale mają genialny, niemal klasyczny fundament kompozytorski, z którym równie dobrze mogłaby wystąpić w filharmonii 100 lat temu.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
RADIOHEAD – „Daydreaming” (Wersja live z NOS Alive! Festival 2016, oryginał: 2016, Album: A Moon Shaped Pool)

Zespół: Giganci alternatywy i mistrzowie muzycznej melancholii z Oksfordu. Ich muzyczny stempel to przekuwanie współczesnego lęku, alienacji i technologicznego chłodu w hipnotyzujące, piękne pejzaże dźwiękowe. Lider zespołu, Thom Yorke, operuje tu swoim słynnym falsetem z niezwykłą, bolesną wręcz kruchością.
Klimat utworu: To dźwięk powolnego spadania w dół w zwolnionym tempie albo samotnego błądzenia we mgle. Utwór opiera się na krystalicznym, usypiającym motywie pianina, któremu towarzyszą kosmiczne, falujące syntezatory. Zestawienie tego do bólu intymnego, sennego utworu z ogromną sceną i plenerowym tłumem lizbońskiego festiwalu NOS Alive daje niesamowity efekt – kilkadziesiąt tysięcy ludzi w środku nocy dosłownie zamiera w bezruchu i wstrzymuje oddech, zahipnotyzowanych tą niepokojącą kołysanką.
Ciekawostki: Płyta A Moon Shaped Pool powstawała w cieniu osobistego dramatu. Thom Yorke po 23 latach rozstał się ze swoją życiową partnerką, Rachel Owen, która zmagała się z chorobą i niestety niedługo po premierze albumu zmarła na raka. Właśnie dlatego „Daydreaming” niesie ze sobą tak gigantyczny ciężar. Na samym końcu utworu słychać głęboki, mocno przetworzony i upiorny głos, który z pozoru przypomina tylko niezrozumiałe charczenie. Kiedy jednak puści się ten fragment od tyłu, słychać wyraźnie, jak Yorke śpiewa: "Half of my life" (Połowa mojego życia). To bezpośrednie pożegnanie i nawiązanie do czasu spędzonego z Rachel. Stojąc tam na scenie NOS Alive i śpiewając to przed morzem ludzi, musiał mierzyć się z niewyobrażalnymi emocjami.
---
poprzedni https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16792954#comment-16792954

@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro