Ze śmiercią w mistrzowski sposób rozprawiał się John Donne w swoich sonetach, a mistrzowskie tłumaczenie Stanisława Barańczaka w całości oddaje metafizyczność twórczości tego barokowego poety.

I chociaż w kwestiach wiary jest u mnie różnie, to jednak ten sonet w trudnych chwilach niósł mi pocieszenie. Dawał bowiem nadzieję, że śmierć jest jedynie krótkim snem, a sama śmierć pomimo swojej "napinki" okazuje się słabym przeciwnikiem, który w finale sztuki musi zejść ze sceny. I bynajmniej nie jest to zejście godne.

Śmierci, próżno się pysznisz; cóż, że wszędy słynie
Potęga twa i groza; licha w tobie siła,
Skoro ci, których — myślisz -jużeś powaliła,
Nie umrą, biedna Śmierci; mnie też to ominie.
Już sen, który jest twoim obrazem jedynie,
Jakże miły: tym bardziej więc musisz być miła,
Aby ciała spoczynek, ulga duszy była
Przynętą, która ludzi wabi w twe pustynie.
Losu, przypadku, królów, desperatów sługo,
Posłuszna jesteś wojnie, truciźnie, chorobie;
Łatwiej w maku czy w czarach sen znaleźć niż w tobie
I w twych ciosach; więc czemu puszysz się tak długo?
Ze snu krótkiego zbudzi się dusza człowieka
W wieczność, gdzie Śmierci nie ma; Śmierci, śmierć cię czeka.