@esem91 taktyk . .

@esem91 nie do końca w kontekście Europy.Kryzys surowcy skloni zeuropę na powstawienie na Atom , Oze , zielony Wodór- europa płn Afryka ( Maroko , Tunezja Algeria)oraz pracę nad sztucznym słońcem gdzue udziałowcem jest wiele państw w tym Polska.
Niewiadomo cxy Kanada nie zwiąża się z ue bo badania preferencji Kanadyjcxykow wsjazuja na ue.

Co do nawozów i generalnie surowcow.
Ue sama szuka mineralow lidt znakazla w zmonachium Fracncji czy Norwegi.generalnie Stara się uniezależnić od usa , Rosji , Chin , opec +
Obszary
Wojsko
Energia
Gospodarka
Suriwce
Rynki zbytu


podpisanie przez Unię Europejską umów o wolnym handlu (FTA) z blokiem Mercosur, Indiami, Australią oraz zacieśnienie współpracy z krajami Afryki i Arabii Saudyjskiej może znacząco poprawić dostęp Europy do nawozów oraz surowców do ich produkcji, co jest kluczowe dla zdywersyfikowania dostaw po ograniczeniu importu z Rosji i Białorusi.

Oto jak poszczególne kierunki wpływają na dostęp do nawozów:
Mercosur (Brazylia, Argentyna, Paragwaj, Urugwaj): Umowa przewiduje obniżenie ceł na surowce krytyczne i produkty pochodne, co ułatwi import nawozów. Komisja Europejska podjęła również działania mające na celu obniżenie kosztów importu nawozów (m.in. poprzez tymczasowe zawieszenie ceł na mocznik i amoniak) w ramach negocjacji z tym blokiem.
Arabia Saudyjska i Zatokę Perska: Region ten jest potęgą w produkcji nawozów azotowych (urea) i fosforanowych. W obliczu kryzysu energetycznego, zacieśnienie relacji handlowych z Arabią Saudyjską pozwala na import tańszych nawozów (np. DAP - fosforan dwuamonowy), mimo wyzwań związanych z nowym unijnym mechanizmem CBAM (graniczny podatek węglowy).
Indie: Jako czwarta gospodarka świata i duży producent nawozów (azotowych), Indie są partnerem strategicznym. Umowa handlowa ułatwi wymianę towarową, w tym potencjalnie surowców.
Afryka (np. Maroko, Algieria, Egipt): Kraje te są kluczowe dla dostaw fosforytów i nawozów fosforowych, a ich rola jako dostawców do UE gwałtownie wzrosła w 2025 roku.
Australia: Jest istotnym źródłem surowców mineralnych, co wpisuje się w strategię dywersyfikacji źródeł dostaw składników nawozowych.

Kluczowe wnioski:
Dywersyfikacja: Umowy te pozwalają uniezależnić się od dostaw z Rosji, która była głównym dostawcą nawozów azotowych i fosforowych.
Niższe koszty: Obniżenie lub zniesienie ceł (np. na mocznik i amoniak) w ramach umów FTA ma na celu obniżenie cen nawozów dla europejskich rolników.
Wyzwania: Europejska produkcja nawozów jest energochłonna, więc import (np. z Arabii Saudyjskiej) staje się bardziej konkurencyjny cenowo niż produkcja własna