Polecam rozmowę Wolskiego z Gołotą.

W skrócie: dobrze pokazuje, po co była polska inicjatywa wokół SAFE. Wcześniej wobec USA nie mieliśmy realnego lewara, a teraz sytuacja się zmienia, bo pojawia się Bruksela i wspólne europejskie warunki gry. Dzięki temu mamy wreszcie przestrzeń do realnych negocjacji nie tylko ceny i terminu dostaw, ale też JV, transferu technologii, udziału naszego przemysłu i lokowania produkcji. To jest zasadnicza różnica — wcześniej mogliśmy prosić, teraz możemy stawiać warunki w ramach większego mechanizmu.

I to właśnie jest największa wartość SAFE. Nie chodzi tylko o finansowanie, ale o stworzenie politycznych i instytucjonalnych ram, które wzmacniają pozycję negocjacyjną państw takich jak Polska. W relacji czysto dwustronnej z Amerykanami ten lewar był niewielki, natomiast teraz można bardzo wygodnie powiedzieć: to nie jest tylko nasz pomysł, tylko logika całego europejskiego systemu. A skoro tak, to dopuszczenie do SAFE musi oznaczać rozmowę o realnych korzyściach przemysłowych po naszej stronie.

W przypadku Koreańczyków wygląda to o tyle ciekawie, że oni chyba nie dowieźli aż tak dużo w sensie twardej industrializacji i głębokiego wejścia przemysłowego, ale za to odpowiednio wcześnie zainwestowali w "konsulting".

Swoją drogą już teraz widać, jak ‘świetnie’ idzie Trumpowi industrializacja. Może się jeszcze okazać, że zwiększanie produkcji w Europie pójdzie dużo sprawniej, bo tutaj po prostu istnieją większe zdolności przemysłowe, szersza baza wykonawcza i bardziej stabilne warunki do skalowania. Jeśli ten trend się utrzyma, to Europa może szybciej zwiększyć moce niż wielu dziś zakłada.