Muzyczna batalia, #45 zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/05ZdzrRr8n6
--
SEPULTURA "We Who Are Not as Others"
album Chaos A.D. (1993)

Utwór to powolny, walcujący monolit oparty na transie. Zamiast szybkiego tempa, zespół stawia na ciężki, bujający rytm. Fundamentem jest potężne, bardzo naturalne brzmienie perkusji Igora Cavalery. Werbel ma głęboki, akustyczny rezonans, a gitary grają niskie, tłumione riffy, które precyzyjnie współgrają z rytmem bębna basowego. Struktura jest hipnotyczna, a kompozycja opiera się na ciągłym powtarzaniu jednej frazy wokalnej na tle narastającego ciężaru instrumentów. Produkcja jest organiczna, przestrzenna i pełna fizycznej siły, z wyraźnie słyszalną akustyką studia nagraniowego.

Tekst utworu składa się wyłącznie z tytułowego zdania. Aby uzyskać efekt potężnego, plemiennego hymnu, Max Cavalera nie nagrał wokalu sam. Do studia zaproszono członków ekipy technicznej oraz zaprzyjaźnionych muzyków (między innymi Evana Seinfelda z zespołu Biohazard), tworząc wieloosobowy chór krzyczący do jednego mikrofonu. Za selektywne, ale wciąż brutalne brzmienie całości odpowiada producent Andy Wallace, którego miks bębnów na tej płycie wyznaczył standardy dla ciężkiej muzyki na całą dekadę.
-----
FEAR FACTORY "Self Bias Resistor"
album Demanufacture (1995)


Utwór charakteryzuje się sterylną, niemal mechaniczną precyzją. Główną osią kompozycji jest perfekcyjna synchronizacja szybkiego, rwanego kostkowania gitary elektrycznej z uderzeniami podwójnej stopy perkusyjnej. W zwrotkach produkcja jest zimna, mocno skompresowana i agresywna, jednak w refrenie następuje radykalna zmiana. Przestrzeń nagle się otwiera dzięki szerokim plamom syntezatorów i czystemu, melodyjnemu śpiewowi. To zderzenie brutalnego, punktowego ataku (gdzie bębny wyzwalają równe, elektroniczne próbki) z melancholijną, przestrzenną barwą tworzy unikalną dynamikę nagrania.

Tytuł utworu to techniczny termin z dziedziny elektroniki (rezystor polaryzujący), co idealnie spina się z wizerunkiem zespołu. Najważniejszą innowacją w tym nagraniu jest jednak technika wokalna Burtona C. Bella. Płynne przejścia od deathmetalowego growlu w zwrotkach do czystego, gotyckiego śpiewu w refrenach stały się później fundamentem całego gatunku metalcore. Co ciekawe, Bell, tworząc te melodyjne partie, inspirował się wokalistyką Bono z U2 oraz zespołem Killing Joke, a nie klasycznymi wzorcami metalowymi.
-----
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
i kazdy chetny.