Muzyczna batalia #24, zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/NMnQNJw01g6

JAN GARBAREK "Evening Land"
album Visible World (1995)

Utwór ten stanowi esencję stylu Jana Garbarka z lat 90., inspirowanego kulturą Lapończyków (Sami) i współpracą z Mari Boine. Choć jest to utwór instrumentalny, saksofon sopranowy Garbarka (charakterystycznie zakrzywiony) naśladuje tu ludzki głos, a konkretnie technikę śpiewu Joik.
Kompozycja nie posiada wyraźnego rytmu perkusyjnego w tradycyjnym sensie – opiera się na "oddechu" i przestrzeni. Klawisze Rainera Brüninghausa tworzą mgliste tło, na którym saksofon rysuje surowe, tęskne melodie. Jest to muzyczny obraz bezkresnej, ośnieżonej tundry. Brzmienie jest organiczne, chłodne i głęboko zakorzenione w naturze.

Kluczem do brzmienia tego utworu jest pogłos (reverb). Producent Manfred Eicher (szef wytwórni ECM) traktuje pogłos jak dodatkowy instrument. W "Evening Land" każda nuta zagrana przez Garbarka wisi w powietrzu przez kilka sekund, tworząc iluzję grania w wielkiej jaskini lub fiordzie. To technika "Next to Silence" – dźwięk rodzi się z ciszy i do niej wraca.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
PAT METHENY GROUP "Are You Going With Me?"
album Offramp (1982)

Jest to najsłynniejszy utwór w karierze Pata Metheny'ego, często nazywany "technologicznym Bolero". Cała kompozycja opiera się na jednym, niezmiennym, pulsującym rytmie syntezatorowym, który trwa prawie 9 minut. Na tym tle Metheny buduje jedną z najpiękniejszych solówek w historii jazzu.
To, co wyróżnia ten utwór, to instrument: Roland GR-300 Guitar Synthesizer. Metheny nie gra tu na zwykłej gitarze – używa syntezatora gitarowego, który brzmi jak połączenie trąbki, skrzypiec i ludzkiego głosu. Utwór zaczyna się delikatnie, by w finale wybuchnąć euforyczną energią. To muzyka drogi, symbolizująca pęd i niekończącą się podróż.

Solówka w tym utworze jest uważana za wzór budowania napięcia. Metheny nie popisuje się tu szybkością, lecz frazowaniem. Zaczyna od długich, spokojnych nut (podobnie jak Garbarek), by stopniowo zagęszczać fakturę, aż do momentu, gdy instrument brzmi jak krzyk. Wersja koncertowa z płyty Travels jest uznawana za jeszcze bardziej emocjonalną niż studyjna, ze względu na żywiołową reakcję sekcji rytmicznej w finale.
@JimMorrisonFCB
@8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu
@shaun @Safrani i i i inni
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
Poprzednie posty w odpowiedzi: