Muzyczna batalia #17, zapraszam do glosowania.https://strawpoll.com/XmZRQm6q9gd

Fields of the Nephilim - Last Exit for the Lost
album The Nephilim (1988)

To jest utwór, który pachnie siarką i kurzem. Carl McCoy zabiera nas tutaj na pustynię.
Siłą tego utworu jest jego pierwotna energia. Zaczyna się od hipnotycznego basu Tony'ego Pettitta, który brzmi jak bicie serca w zwolnionym tempie. McCoy nie śpiewa czysto – on chrypi, szepcze, rzuca zaklęcia.
To, co czyni ten utwór wyjątkowym, to jego dzikość. W finale utwór zrywa się ze smyczy, gitary zaczynają ciąć, a perkusja galopuje. To jest chaos kontrolowany. To muzyka, która wyciąga z człowieka instynkty. Słuchając tego, czujesz się, jakbyś brał udział w jakimś pogańskim obrzędzie przy ognisku.

-----------------------------
Dead Can Dance - The Enigma of the Absolute
album Spleen and Ideal (1985)

"Enigma" jest duszna, klaustrofobiczna i surowa.
Siłą tego utworu jest instrumentarium. Nie ma tu typowej perkusji rockowej. Zamiast tego słyszymy potężne kotły (timpani) i wiolonczelę, które wybijają marszowy, nieubłagany rytm. Brzmi to jak pogrzebowy pochód jakiejś zapomnianej cywilizacji.
Brendan Perry śpiewa tu o nihilizmie i poszukiwaniu sensu w pustym niebie. Jego głos jest młodszy, bardziej "gotycki" i dramatyczny niż na późniejszych płytach.

@JimMorrisonFCB
@8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i inni
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

Poprzednie posty w odpowiedzi: