https://live-production.wcms.abc-cdn.net.au/92d314a55b25f356126d3213f8825875?impolicy=wcms_crop_resize&cropH=399&cropW=600&xPos=3&yPos=0&width=862&height=575
21 października 1978 roku, późnym popołudniem o godzinie 18:20, 20-letni Frederick Valentich wystartował z lotniska Moorabbin w Melbourne Cessną 182L o znakach rejestracyjnych VH-DSJ. Leciał samotnie na Tasmanię, na wyspę King Island, oficjalnie po to, by odebrać znajomych i przywieźć trochę homarów. Planował dotrzeć do miejsca docelowego około godziny 19:30. Pogoda była dobra, niewielkie zachmurzenie, widoczność doskonała, a Valentich miał za sobą około 150–200 godzin lotów, choć jego kariera pilota była dość burzliwa - kilkukrotnie oblał egzaminy na wyższe licencje. Jego słabą stroną była zdecydowanie teoria, a po czasie jego bliscy mówili, że czuł frustrację i był przybity z powodu niespełnionego marzenia o zostaniu pilotem maszyn liniowych. Trzy razy odrzucano również jego wnioski o przyjęcie do sił powietrznych.

Około 19:06 czasu lokalnego, już po zachodzie słońca, Valentich nawiązał kontakt z Melbourne Flight Service Unit i zapytał dyspozytora Stephena Robeya, czy pod nim na wysokości poniżej 1500 metrów jest jakiś ruch lotniczy. Robey odpowiedział, że nic mu o tym nie wiadomo. Wtedy pilot zaczął opisywać dziwny obiekt. Najpierw powiedział, że widzi duży samolot poniżej, a potem doprecyzował, że obiekt ma zielone światła, porusza się bardzo szybko i wydaje mu się, że go goni. Valentich kilkukrotnie zmieniał kurs, robił okrążenia. Mówił, że obiekt robi to samo. Opisał go jako metaliczny, lśniący, z jasnym zielonym światłem i czymś w rodzaju „świateł lądowania” albo czterech jasnych punktów. W pewnym momencie stwierdził, że obiekt przeleciał mu nad głową na wysokości co najmniej 300 metrów. W tle słychać było narastający niepokój w głosie. Valentich zgłosił, że silnik zaczął szarpać i pracować nierówno. Ostatnie zrozumiałe słowa, które wypowiedział, brzmiały mniej więcej tak: „Mój kierunek to... King Island... z Melbourne... ten dziwny samolot znów unosi się nade mną… unosi się i nie jest to samolot”. Po tych słowach nastąpiło 17 sekund metalicznych, szumiących dźwięków - jakby ktoś trzymał mikrofon blisko czegoś wibrującego albo metal uderzał o metal. Potem zapadła kompletna cisza. Kontakt urwał się o 19:12. Cessna nigdy nie doleciała na King Island, nie nadano sygnału mayday, nie było wezwania o pomoc. Samolot nigdy nie został odnaleziony. Mimo bardzo intensywnych poszukiwań morskich i lotniczych (włącznie z samolotami i okrętami) nie znaleziono ani wraku, ani plamy oleju, ani żadnego śladu na powierzchni Cieśniny Bassa. Głębokość wody w tym rejonie wynosi średnio 50–80 metrów, miejscami więcej. Teoretycznie więc wrak powinien być możliwy do zlokalizowania, ale do dziś nic nie znaleziono. Oficjalny raport Departamentu Transportu Australii (częściowo odtajniony w 1982 roku) kończy się wnioskiem, że najprawdopodobniej doszło do "controlled flight into terrain", czyli sytuacji, gdy sprawna maszyna pod kontrolą pilota zostaje nieumyślnie skierowana w ląd lub tafle wody. Drugą teorią była dezorientacja przestrzenna w ciemności nad wodą, czyli pilot stracił orientację, wszedł w lot nurkowy i uderzył w wodę. Jako przyczynę podają też możliwość, że Valentich mógł być w stanie silnego stresu lub miał epizod paniki, zakładano też samobójstwo. Żadna oficjalna instytucja australijska nigdy nie zaakceptowała hipotezy UFO jako przyczyny zdarzenia. Jednak tej samej nocy, 21 października 1978, w rejonie Cieśniny Bassa i południowej Victorii zgłoszono kilkanaście niezależnych obserwacji dziwnych świateł na niebie. Niektóre z nich były na tyle wiarygodne, że trafiły do akt Victorian UFO Research Society (VUFORS) i były badane przez ufologów. Ludzie opisywali jasne, zielonkawe obiekty poruszające się bezdźwięcznie, czasem zawisające, czasem wykonujące gwałtowne manewry i to w godzinach bardzo zbliżonych do relacji z lotu Valenticha. Departament Transportu zebrał te doniesienia, ale uznał je za niewystarczająco powiązane i sceptycznie podszedł do sugestii, że mogły mieć związek ze zniknięciem. Sprawa do dziś pozostaje jedną z najbardziej niepokojących w historii lotnictwa cywilnego, bo mamy tu twardy dowód w postaci oficjalnej taśmy (transkrypt jest publicznie dostępny, nagranie audio też krąży w sieci, choć jakość jest słaba). Nie ma wraku. Nie ma ciała. Czy Valentich miał do czynienia z nieopisanym zjawiskiem? Czy po prostu zawiodły go zmysły i rozbił się pod osłoną nocy? Jeśli tak to dlaczego nigdy nie znaleziono jego Cessny? Ta sprawa do dziś budzi mnóstwo pytań

@BorzyKrzys, taktyk.