Jeśli chodzi o mecz: gdybym oglądał piłkę od wczoraj, pomyślałbym, że to co się tutaj odwaliło to jakaś aberracja, pierdzielony matrix. Ale, że oglądam już całkiem niezły szmat czasu, powiem tak: takie rzeczy się zdarzają i jeszcze nie raz się zdarzą. Taki jest po prostu urok piłki. Druga połowa też pokazała, że to, że masz miażdżącą przewagę i mnóstwo sytuacji, nie oznacza, że w drugiej będzie to samo i że bramki są tylko kwestią czasu... Trzeba przyznać, że Sociedad zagrało bardzo mądrze drugą połowę i nie bronili się tak nisko jak w pierwszej.

Dobra, trochę ku pokrzepieniu serc. W 2015, też w styczniu na Anoeta gdy Enrique posadził w pamiętnym meczu na ławce Messiego i przegraliśmy ten mecz, finalnie zdobyliśmy potrójną koronę. Także bądźmy dobrej myśli, porażki też są potrzebne. Ten moment, jeśli jakiś w ogóle ma być, jest całkiem niezły. Seria zwycięstw rozleniwia i wkrada się rutyna, porażki zachęcają do wyciągnięcia wniosków, większej pracy, zachowania koncentracji i czujności...