Z cyklu wybitne legendy afrykańskiego futbolu @Kessie

- To był typ, którego legenda rosła szybciej niż dług w monopolowym.
Znany głównie z tego, że rowery znikały, gdy on się pojawiał — przypadek? Policja mówiła: „raczej stała współpraca”.
W pracy na wulkanizacji mistrz – ale tylko w zdejmowaniu rękawic, gdy trzeba było faktycznie coś zrobić.
Na Orlenie przegrywał solówki tak regularnie, że dystrybutory same się wyłączały z zażenowania.
Gaz do dechy, sprzęgło w panice, ego większe niż umiejętności — klasyk.
A po każdej porażce tekst: „stary, ja się nie ścigałem”.
Arsenal? Kibic z gatunku „wierzę od 20 lat i dalej boli”.
Co sezon nadzieja, co sezon płacz, co sezon teoria spiskowa.
Jedyny „kanonier”, który strzelał — to strzały z pyska po trzecim kuflowym.
A @July_6_BcN
Miłość niespełniona jak obietnice „od jutra nie piję”.
On marzył, ona nie odpisała.
On pisał poematy po piwie, ona blokowała numer.
No i kuflowe mocne — jego kryptonit.
Pił tak, że nie wiadomo było, czy to degustacja, czy test szczelności pęcherza.
Legenda głosi, że raz zesikał się szybciej, niż Arsenal stracił prowadzenie — czyli bardzo szybko.

Podsumowując:
król cudzych rowerów,
cesarz wulkanizacji bez kompetencji,
mistrz przegrywania na Orlenie,
wierny kibic wiecznej porażki
i romantyk, którego jedyną wzajemną relacją była ta z kuflowym mocnym ...