Od jakiegoś czasu wszystko w firmie układało mi się aż podejrzanie dobrze. Klienci dzwonili bez przerwy, terminy pękały w szwach, chłopaki nie nadążali z robotą. W końcu podjąłem decyzję: otwieram drugi zakład w innym mieście. Napisałem o tym kilku kolegom z branży, tak po ludzku, bo byłem dumny i zmęczony jednocześnie.
Reakcje były różne — gratulacje, krótkie „powodzenia”, cisza. Jedna osoba jednak zachowała się… specyficznie.
Najpierw zniknął na chwilę z kontaktu, a potem nagle napisał mi, że gratuluje sukcesu. Pomyślałem: okej, może po prostu potrzebował czasu, żeby to przetrawić. Konkurencja konkurencją, ale jednak znamy się latami.
Kilka dni później zauważyłem, że z posesji zakładu zniknęło parę kompletów kół, które faktycznie leżały luzem, bo brakowało miejsca w magazynie. Wkurzyłem się, ale bez dowodów niewiele mogłem zrobić. Uznałem, że to koszt sukcesu — im większy ruch, tym więcej problemów.
Wieczorem żona pokazała mi dziwną wiadomość od jakiegoś anonima. Zamiast treści — zdjęcie, którego żaden zdrowy człowiek nie chciałby oglądać. Zareagowała ostro, jasno dając do zrozumienia, że jest lojalna wobec mnie i że autor wiadomości ma poważny problem ze sobą. Paradoksalnie… było to dla mnie pokrzepiające. Zobaczyłem, jak bardzo stoimy po jednej stronie.
Niedługo potem spotkałem tego kolegę twarzą w twarz. Emocje wzięły górę. Nie będę udawał świętego — doszło do rękoczynów. Nie jestem z tego dumny, ale czasem człowiek musi jasno postawić granice.
Po całej tej historii zostało mi kilka wniosków. Po pierwsze: sukces potrafi wyciągnąć z ludzi zarówno to, co najlepsze, jak i to, co najgorsze. Po drugie: mam obok siebie właściwą osobę i to jest ważniejsze niż kolejny zakład. A po trzecie — pewność siebie czasem rodzi się nie z pochwał, tylko z konieczności obrony tego, co dla ciebie istotne.
Robię dalej swoje. Klienci nadal przyjeżdżają, drugi zakład rusza, a ja wiem jedno: lepiej spać spokojnie, niż cudzym kosztem próbować poprawić sobie samopoczucie.

@Luciano99