Pewnie zaśmierdzi cringem i banałem... Ale chciałbym napisać coś. Nie ukrywam też, że zgodnie z zaleceniem. Trochę tego nie chcę z jednej strony. Niemniej.
Całe moje życie kupno choinki było procedurą i obowiązkiem w domu. Niezależnie od wysokości i szerokości, choinka musiała być, zawsze naturalna.
Wiesz co? Czytaczu? Do listopada (czyli dopóki nie uświadomiłem sobie z czym się będzie wiązał grudniowy klimat zaciągniety od dzieci) myślałem, że jakoś przez to przebrniemy. Kupię jakąkolwiek choinkę czy drzewo i będzie gucci. Okazało się jednak, że będę przez dzieci zmuszony do choinkowych procedur ubraniowych. Czyli wspólne wieszanie bombek, węży czy innych lampek.
Musiałem wszystko zrobić sam ostatecznie, wiadomo.
A zawsze robiliśmy to razem. Pod jej nadzorem.

Okres świąteczny i lampki wszędzie wkoło zawsze były czymś co powodowało w nas jakieś pozytywne wibracje, byliśmy bardziej skorzy do świntuszenia. To był czas gdzie mieliśmy inne odczucia względem siebie. Jakoś więcej miłości między nami było.
Kiedy chwyciłem pierwszą bombkę... nie wiem jak określić co odczułem. Pustka? Nie. Tęsknota? No też nie.
Miałem przed oczami ogromny rów, który mnie częściowo paraliżował. Synek mnie poganiał "tato, tutaj", ale w głębi (bez niej) nie wiedziałem tak naprawdę gdzie co ułożyć. To było takie... mdłe. Jakbym zupełnie wieszał ubrania w garderobie.

Choinka jest dla mnie symbolem od lat, spoiwem świąt Bożego Narodzenia.
Teraz jest jedynie wyrażeniem, które nie do końca wiem jak ubrać w słowa. No i ozdobą.
Dla małych oznaczającą nadejście Mikołaja, dla mnie oznaczającą odejście pewnych nawyków i miłości.