W niejednym momencie, gdy dokonuję introspekcji nad zawiłymi przestrzeniami własnej egzystencji, dochodzę do wniosków o zadziwiającej subtelności. W stanach pełnej trzeźwości moje procesy myślowe zdawały się podlegać wyraźnym ograniczeniom, jakby percepcja świata była zredukowana do płaskiego, powierzchownego obrazu pozbawionego swojej wielowymiarowej głębi.

Natomiast w chwilach upojenia mam wrażenie, że mój umysł ulega specyficznej, niemal metaforycznej transformacji. Doświadczenie to otwiera przede mną warstwy rzeczywistości niedostępne dla przeciętnego obserwatora, jakbym na moment dostrajał się do częstotliwości, na której świat odsłania swoją ukrytą strukturę i sens.

Wraz z tą osobliwą transformacją, jaka pojawia się w stanie upojenia, zmienia się również sama architektura percepcji społecznej. Kobiety zdają się wówczas emanować pięknem o intensywności, której na co dzień nie dostrzegam, jakby drobne niedoskonałości traciły ostrość, a to, co w nich autentyczne i pociągające, wysuwało się na pierwszy plan.