@JohnKennedy
Obawy przed tenisowym duopolem są zrozumiałe. Ale tenis nie traci na wartości tylko dlatego, że na szczycie dominują dwaj gracze. Sam nigdy nie kibicowałem „Wielkiej Trójce”, a mimo to zawsze znajdowałem radość w śledzeniu rywalizacji. Wspieranie outsiderów, zawodników skazanych z góry na porażkę, bywało dla mnie źródłem największych emocji – nawet gdy finały wydawały się przesądzone.

Tenis z natury jest sportem niewielu zwycięzców i ogromnej większości przegranych. To właśnie ta dysproporcja nadaje mu dramatyzmu. Alcaraz czy Sinner potrafią narzucić pełną dominację, ale są też momenty, w których muszą walczyć o każdy punkt – i wtedy oglądanie ich zmagań staje się fascynujące. A przecież w samej czołowej trzydziestce jest wielu zawodników o ogromnych umiejętnościach, którzy potrafią zachwycić pojedynczym meczem czy turniejem.

Wierzę, że wkrótce pojawi się kilku nowych rywali na podobnym poziomie. A do tego czasu – tenis pozostaje niezmiennie pasjonujący.