@agaFCB mi umarła córka miesiąc temu która żyła tylko dwa dni wiem co to za ból, pozdrawiam

@kodi77 Siły Ci życzę.

@kodi77 @agaFCB Siły i zdrowia życzę. Trzymajcie się.

@agaFCB Mam to samo z dziadkiem, mimo że już go nie ma 7 lat(nawet nie wiem kiedy aż tyle zleciało ehhh). Za każdym jak jestem na cmentarzu go odwiedzić to łzy same do oczu płyną automatycznie i nie da się tego powstrzymać.

@partymaker Psychofanka już w friendship?

@agaFCB Ja niecałe 2 miesiące temu pochowałem dziadka z którym miałem bardzo dobry kontakt i bardzo często się z nim widywałem, też mi jest ciężko, do tej pory jak jestem na cmentarzu to się wzruszam a w nocy przed spaniem potrafię wyć.

@agaFCB również pochowałem ukochanego toteż blisko 5 lat temu. Miał niecałe 50 lat kiedy przegrał walkę z COVIDem. Tak jak mówisz. Czas nie leczy raz, a tęsknota tylko rośnie. Teraz po prostu się do niej przyzwyczailiśmy a jak wracamy wspomnieniami do wspólnych chwil to często z uśmiechem na ustach a nie łzami w oczach.

@agaFCB Czas owszem leczy rany, ale pod warunkiem, że spędzisz go na solidnym przepracowaniu żałoby i wypłakaniu tego wszystkiego, nie dusząc żadnych emocji. U mnie przebudzenie zajęło 25 lat, żeby w ogóle zacząć przetrawiać śmierć ojca, który zapił się na moich oczach, kończąc cały proces, kiedy miałem 12 lat. I głównie dlatego trwało to tak długo, bo "leczyłem się" tym samym alkoholowym syfem... aż w końcu go złamałem i od 2019 mam go pod kontrolą. Ale to samo w sobie nie uleczyło traumy, bo ona zostaje w ciele, często i na całe pozostałe życie, dlatego też w zeszłym roku po kilku miesiącach przygotowań wziąłem psylocybinę w Holandii... i w końcu wszystko zeszło. Ból, żal, płacz i przy okazji zobaczyłem Wielki Wybuch i Boga, ale to tylko taki drobny szczegół :)

W listopadzie minie 30 lat od jego śmierci, a moja mama (prawie 80-letnia) dalej tkwi w przeszłości i zapewne też miłości do niego, o czym oczywiście słowem się nie zająknie, bo ekspresja emocji była w jej domu zakazana... I chyba zrobię jej taką samą leczniczą herbatkę z holenderskich trufli, bo na dłuższą metę nie da się z nią wytrzymać... a to tylko jeden taki przypadek w naszych polskich domach i skala problemu jest porażająca. A na Zachodzie są już opracowane terapie z do tej pory zakazanymi "psychodelikami", jak psylocybina na depresję, MDMA (czyli ecstasy, ale w małych dawkach) lub ibogaina na syndrom stresu pourazowego itd. W latach 50-60tych w USA eksperymentowano z LSD również na alkoholizm i sumaryczne efekty z tamtych badań są lepsze niż jakakolwiek inna metoda leczenia tej zarazy. I wszystkie one podane terapeutycznie leczą z traumy, rozszerzając świadomość i dając potężne uczucie bycia częścią tego pięknego Wszechświata. Także tego...

U nas przebija się to baaardzooo powoli do świadomości społecznej, szczególnie w małych ośrodkach, o wsiach z ich specyfiką nie wspominając, a powiem szczerze sami chorzy ograniczają się swoim wąskim nierzadko światopoglądem i myśleniem, że ich lekarz wyleczy... Albo czas, który pewnie spędzą na powrocie myślami do np. nieżyjącej osoby, więc będą odtwarzać ten sam ból ciągle na nowo. Lekarz z big pharmy Ci tego nie powie, bo stał się leniwy i dla niego to niewygodna konkurencja. Ale to do czasu, bo rynek zweryfikuje rzeczywistość również w naszych usługach medycznych i wtedy szybkjo okaże się, kto został medykiem z powołania, a kto dla pieniążków. I pewnie też będą przypadki nawróceń w lekarskim gronie z pogoni za mamoną, wystawnym stylem życia i egzotycznymi wczasami (bo oni w ten właśnie sposób tak samo leczą się z własnych problemów); za co mocno trzymam kciuki.

Bartek

@agaFCB na pewno pomoga kiedy tę lukę wypełniasz kimś/czymś innym. większość z nas to przerabiała i myślę też że trzeba zacząć od tego że każdy z nas ma zupełnie inny poziom odporności na taki ból. mi się udało w miarę szybko się pozbierać tłumacząc sobie że zamartwianie się nikomu nic dobrego nie przyniesie i zamiast tego skupianiu się na przyszłości- co chcę zrobić/osiągnąć w perspektywie miesiąca/roku i zajmowania się właśnie tym. Ale znam takich którzy rok później przeżywają śmierć bliskiej osoby tak jakby to było wczoraj, i to chyba też normalne. Każdy musi chyba znaleźć swój sposób. Zastanów się co sprawiłoby że poczułabyś się lepiej nie na chwilę, tylko w perspektywie kilku tygodni, miesiąca, roku i potem rób to konsekwentnie. Coś musi być.

@agaFCB Ja swojego tatę znalazłem martwego ponad 15 lat temu. Miałem wtedy nieco ponad 20 lat, całe życie żyliśmy jak pies z kotem, ostatnie pół roku jego życia było naprawdę ok i się dogadywaliśmy. Wyrwa jaka powstaje w życiu młodego mężczyzny z powodu braku ojca jest czymś czego nikt nie może naprawić ani wypełnić w żaden sposób.

@agaFCB Jeśli chodzi o bliską rodzinę to pochowałem jedynie dziadków i chrzestnego jednak odeszli oni wszyscy można powiedzieć w swoim czasie lub chorowali przez co można było się na to przygotować. W zasadzie nie przeżywałem mocnej żałoby. Najgorsze są śmierci nagłe, w wypadkach, przedwczesnych chorobach, w niewłaściwym wieku - tutaj na pewno bym zareagował źle jeśli by chodziło o moją żonę, siostry czy bliskich przyjaciół. Jeśli chodzi o rodziców to od paru lat jestem przygotowany w głowie że są już w takim wieku gdzie mają prawo umrzeć jak to mawia mój tata.

@agaFCB Życzę Ci wytrwałości w trudnych chwilach.

@agaFCB, u mnie w przyszłym roku minie 10 lat - właśnie sobie zdałem z tego sprawę, że to już było tak dawno temu... Jest trochę lepiej po takim czasie. Może to takie wyświechtane powiedzenie, ale Ci co ich kochamy zawsze wciąż żyją w naszych sercach, są w pewnym sensie nieśmiertelni i wieczni.

@agaFCB w tym roku minie 29 lat odkad pozegnale swojego ojca. Czas wcale nie leczy ran. Do dzisiaj zaluje ze nie spedzilem z nim wiecej czasu i nie zdarzylismy porozmawiac o wielu rzeczach, ze nie zobaczyl swoich wnuków.

@agaFCB
Czas nie leczy ran. Czas znieczula i powoli nas oddala od sytuacji, osób. I zapominamy... Standardowa żałoba to dwa lata. Jeszcze dużo przed Tobą.

@agaFCB Rozumiem co czujesz, też przez to przechodziłem albo przechodzę dalej chociaż u mnie minęło juz 5,5 roku. Trzymaj sie!