28 maja zmarła moja mama, aczkolwiek to taka wpisana a akt zgonu, gdyż w rzeczywistości zmarła 26, więc leżała martwa w mieszkaniu 2 lata. Wszystkiego do pogrzebu dopilnowałem sam i odbył się on 5 czerwca w rodzinnym mieście. Łzy już pojawiały się kiedy wybierałem dla mamy wieńce w kwiaciarni, a płakałem przy kaplicy w której ksiądz wygłosił mowę pogrzebową. Tak nagle i tak niespodziewanie. Do tego różne emocje z których każda ciągnie w inną stronę: smutek, żal, rozgoryczenie, ulga, pustka, cierpienie...Jak na ironię losu śmierć zabrała ją w Dzień Matki. Na pogrzebie puściłem ulubiony kawałek mojej mamy:

The Beatles i "Let it Be"

Pojechałem na pogrzeb do Polski z Hiszpanii i choć mój brat się nie stawił na pogrzeb, to jakoś nie mam mu tego za złe. Jestem co prawda z tego powodu smutny i bardzo rozczarowany, ale jakoś dziwnie spokojny jestem z tym po śmierci mamy.

"Spieszcie się kochać ludzi, tak szybko odchodzą" to słynne zdanie, które pochodzi z wiersza Jana Twardowskiego i jest bardzo prawdziwe.