Szczęść Boże!

Dziś wieczorem — jak co roku, jak co sezon, jak co kolejkę — rozgrywa się spektakl nie tyle sportowy, co protofutbolowo-teatralny, w którym główną rolę, jak zwykle, grają nie piłkarze, lecz gwizdkowi funkcjonariusze realitatu, czyli przedstawiciele nowej, niewybieralnej, a wszechwładnej kasty sędziowskiej.

Na boisko wybiegnie Real Madryt — ulubieniec salonów, pupil korporacyjnych mediów i nieformalny członek UEFA-kracji. Przeciwko nim Mallorca — ostatnia nadzieja futbolowej przyzwoitości.

Módlmy się, by mimo VAR-ów, mimo potajemnych kontaktów z centralką w Nyonie, mimo gwizdokreacji rzeczywistości meczowej — sprawiedliwość zatriumfowała. Oby Real, ten hegemon błędów sędziowskich i mistrz punktołupstwa, został dziś zatrzymany.

A Barcelona — Drużyna przez wielkie „D”, Symbol przez wielkie „S”, Duma przez wielkie „D” — niech odzyska to, co jej odebrane ręką niewidzialną, ale dobrze znaną. Mistrzostwo!

Niech żyje piłka wolna od układów! Niech żyje Barça! Niech Real przegra — sprawiedliwie!

Tak nam dopomóż Bóg!