Ja rozumiem, że wczorajsza porażka jest dotkliwa przede wszystkim dlatego, że graliśmy piękny football przez cały sezon, byliśmy lepsi w dwóch meczach od Interu oraz prowadziliśmy 2:3 tylko po to, żeby oddać ten wynik na sam koniec po lekkiej kontrowersji sędziowskiej (sytuacja Martin/Dumfries, które zależy od interpretacji) i żałosnym zachowaniu Araujo. Jednakże nie czuję się nawet w połowie tak rozdarty jak jeszcze parę lat temu, gdy Bayern Flicka załadował nas 8:2. Oczywiście, jestem rozczarowany, rozgoryczony i smutny, że odpadliśmy w takich okolicznościach, ale taka jest piłka - nie zawsze wygrywa lepszy. Natomiast w przeciwieństwie do poprzednich lat mamy w końcu drużynę z której można być dumnym - drużynę, która bazuje na wychowankach, która mimo braków kadrowych może rywalizować z każdym. Drużynę, która nawet przegrywając 2:0 na wyjeździe nie chowa głowy w piach tylko dalej idzie po swoje. Drużynę, która gra mega ofensywnie i nie musimy się nudzić, frustrując się jak za czasów Xaviego. Kibice innych drużyn mogą nam tego zazdrościć, a ja nie przestanę kibicować tym barwom, tak jak nie przestałem przez ostatnie bolesne 6 lat. W niedzielę wytrzemy Realem Madryt podłogę, głowa do góry!