Ciekawostka, która trochę ryje mi beret. Beethoven używał zjawiska przewodnictwa kostnego, aby słyszeć muzykę, którą komponuje i gra. Nie wiem czemu, ale jakoś zapamiętałem, że już po utracie słuchu komponował "na głucho". Istnieje nawet coś takiego jak "Beethoven challenge", który polega na skomponowaniu utworu tylko i wyłącznie przez zapisanie go na pięciolinii bez zagrania ani jednego fragmentu i dźwięku, żeby sprawdzić jak "brzmi w praktyce". Można go zagrać dopiero po zapisaniu całości. Używa się do tego po prostu teorii muzyki + doświadczenia z poprzednich prac.

Jakby ktoś nie wiedział, czym jest przewodnictwo kostne, to doświadczamy go mimowolnie, gdy mówimy. Drgania naszych strun głosowych propagują się na kości czaszki i tak z pominięciem aparatu słuchu dźwięk propaguje się do ucha wewnętrznego. Z tego też powodu inaczej słyszymy swój głos, gdy mówimy, a inaczej np. na nagraniu, które puścimy z odtworzenia.