#Ciekawostki wszechświata i nie tylko

Jednym z możliwych scenariuszy końca wszechświata jest koncepcja „próżniowego rozpadania się” (ang. vacuum decay), która zakłada, że nasz wszechświat może nagle zostać zastąpiony przez nowy, o zupełnie innych prawach fizyki.

Teoria ta opiera się na pojęciu fałszywej próżni – możliwej niestabilności samej przestrzeni. Według współczesnej fizyki, nasz wszechświat może znajdować się w stanie „fałszywej próżni” – to znaczy w stanie, który wygląda stabilnie, ale w rzeczywistości może mieć jeszcze niższy poziom energii, do którego może spontanicznie przejść. Jeśli gdzieś w przestrzeni nastąpi kwantowe fluktuacyjne przejście do prawdziwej próżni, w tym miejscu powstanie nowy wszechświat.

Taki nowy wszechświat zacząłby się błyskawicznie rozprzestrzeniać w formie kuli uderzeniowej poruszającej się z prędkością światła. Co to oznacza? Nie dałoby się tego przewidzieć ani zobaczyć – gdyby taka fala dotarła do nas, nastąpiłaby natychmiastowa anihilacja wszystkiego, bez żadnego ostrzeżenia.

Nowy wszechświat mógłby mieć inne stałe fizyczne, inne prawa rządzące materią, a nawet inny wymiar czasoprzestrzeni. Wszystko, co znamy – atomy, gwiazdy, planety – mogłoby po prostu przestać istnieć lub zamienić się w coś zupełnie nieznanego.

Nie ma żadnych dowodów na to, że nasz wszechświat jest niestabilny, a jeśli taki proces rzeczywiście mógłby się rozpocząć, mógłby już trwać w odległym zakątku kosmosu – ale ponieważ jego prędkość to prędkość światła, nie dowiemy się o tym, dopóki nie będzie za późno. Z drugiej strony, nasz wszechświat przetrwał już 13,8 miliarda lat, więc prawdopodobieństwo takiego końca wydaje się niezwykle małe.

I nie - nie jest to prima aprilis i taka teoria istnieje naprawdę w oparciu o naukę.