Podpisuję się pod tym :
W pewnym wieku piłkarzom zbyt dobrym dla reprezentacji, które im się wylosowały, już się nie chce. Mają dość ciągłej krytyki. Słuchania, że złe wyniki to tylko ich wina, że w klubie tracą mniej piłek, podają celniej i biegają z większą werwą. Niczego z tej kadry nie mają, a jednocześnie ta kadra zabiera im święty spokój. I wtedy odpuszczają.

Ryan Giggs był piłkarzem długowiecznym, ale tylko w klubie. Z kadry zrezygnował dosyć szybko, po rozegraniu 64 meczów. Walia ciągle zawodziła, a Giggs spełniał wszystkie kryteria, aby zostać wybranym na głównego winowajcę. W 2007 roku dał sobie spokój, postanowił "skupić się na klubie". W Manchesterze United grał jeszcze siedem lat, i to na wysokim poziomie. Anglicy mogli się nim podzielić z kadrą, ale Giggs uważał, że nie ma takiej potrzeby.

Kochany za brylantową technikę Dimityr Berbatow reprezentantem Bułgarii był tylko do 29. roku życia. Dłużej nie miał już ochoty dźwigać ciężaru oczekiwań osób, którym nic nie był winny. Do dziś jest najlepszym strzelcem w historii swojej reprezentacji, ale niejeden Bułgar zapytany o Berbatowa na ulicy odparłby: - No grał, super grał, szkoda, że tylko w klubach.

O Nemanji Vidiciu mówiło się, że włoży głowę tam, gdzie inni boją się wsadzić nogę, ale kibice reprezentacji Serbii najwyraźniej liczyli jego siniaki, bo wyszło im, że w Premier League daje się kopać bardziej. W październiku 2011 roku nie wykorzystał rzutu karnego w meczu eliminacji do mistrzostw świata ze Słowenią i zebrał za to olbrzymią krytykę. Dwa tygodnie później powiedział, że z kadrą kończy. Miał wtedy zaledwie 30 lat.

Gdy Giggs w 2009 roku został wybrany najlepszym piłkarzem Premier League, był już ex-reprezentantem Walii. Gdy Berbatow w 2011 zdobył koronę króla strzelców Premier League, był już ex-reprezentantem Bułgarii. Gdy Vidić sięgnął w 2013 roku po ostatnie w historii Manchesteru United mistrzostwo Anglii, był już ex-reprezentantem Serbii. Panowie mieli święty spokój i bardzo go sobie chwalili.

Na miejscu Roberta Lewandowskiego większość piłkarzy już dawno by odpuściła. Facet zbliża się do 37. urodzin, każdy jego wyjazd na kadrę potencjalnie skraca mu piłkarskie życie, niczego z tą reprezentacją nigdy nie wygra, żadnego nowego rekordu już nie pobije, od żadnego selekcjonera niczego się nie nauczy, ale i tak w tej kadrze chce trwać. Choć czyta o sobie te same rzeczy, które wcześniej czytali Giggs, Berbatow czy Vidić, reaguje zupełnie inaczej. Gołym okiem widać, jak bardzo mu zależy.

Naprawdę mamy niesamowitego farta, że nam się taki piłkarz trafił. Warto to w końcu docenić.

MP via Facebook