Im więcej czytam opinii na internecie, tym bardziej odnoszę wrażenie, że przynajmniej dwa pokolenia wychowały się na pax americana - Stany cacy, kfc, mcdonalds, od pucybuta do milionera, Hollywood etc. Teraz kiedy nadchodzi kres tych rządów, zachowują się jak sieroty bez rodziców i podnosi się lament: jak to? Powstaje pustka, której nie są w stanie wypełnić, więc automatycznie całą złość przekierowują na nich. A USA nie mogą być wiecznie gwarantem pokoju na świecie. Co wiecej, taki stan przez te 70 lat był zupełnie wyjątkowy w historii świata. Można ich porównać jedynie do Imperium Rzymskiego. Dlatego zamiast pluć na to, co nieuniknione, może warto byłoby się skupić na przygotowaniu naszego państwa do nowych, tak naprawdę historycznie normalnych realiów, kiedy to istnieje kilka sępów dziobiących truchła. Fukuyama i jego koniec historii legł w gruzach i wygląda na to, że zostaliśmy ze spodniami do połowy spuszczonymi. Trzeba się po prostu obudzić i kombinować jak przetrwać. Choć w tej konfiguracji Polska i tak jest w niezłej pozycji wyjściowej. Sporo zależy od nas.