Alessandro Del Piero: „Po zakończeniu meczu i zdobyciu Pucharu Świata w 2006 roku zostawiłem kolegów z drużyny, którzy zaczęli świętować zdobycie tego trofeum i poszedłem do mojego przyjaciela z klubu, Davida Trezegueta. Na jego twarzy widać smutek. Próbowałem mu przypomnieć, że to on dał swojemu krajowi Mistrzostwo Europy w 2000 roku (złoty gol ) i że takie są zasady piłki nożnej. Trochę go pocieszyłem, a potem udałem się jeszcze do szatni reprezentacji Francji , aby znaleźć mojego starego przyjaciela Zidane'a. Łączy nas nieopisana przyjaźń. Poszedłem go pocieszyć i życzyć mu powodzenia, zwłaszcza po tym, w jakich okolicznościach pożegnał się z reprezentacją. W tunelu prowadzącym do szatni reprezentacji Francji znalazłem go samego, z goryczą porażki i czerwoną kartką w sercu. Był zaskoczony moją wizytą i pierwszym co do mnie powiedział, było:

„Jak mogłeś opuścić świętowanie i przyjść tutaj

Odpowiedziałem mu:

„Radość nie sprawi, że zapomnę mojego przyjaciela, z którym grałem”.

Przytulił mnie serdecznie, zdjął koszulkę i wręczył mi ją z osobistym autografem mówiąc do mnie po włosku:

,,Dziękuję, mój przyjacielu. Cieszę się z twojego szczęścia. Jesteś najlepszym, z kim kiedykolwiek grałem i tym, który naprawdę na to osiągnięcie zasłużył."

K., ℹ️: F. S.