Tak oglądałem tę dekorację naszych siatkarzy i widać, że chociaż mieli apetyt na więcej, to jednak tam na twarzy można było dostrzec ogromne docenienie tego medalu.

Zwłaszcza Wilfredo, który przed meczem mówił, że interesuje go tylko złoto i po co mu srebro, wziął ten srebrny medal, ucałował go i popatrzył w niebo. Bałem się trochę, że może być jakaś złość, głupie zdejmowanie medali czy inne zagrywki. Tutaj jednak radość i poczucie sukcesu, bo tylko sami zawodnicy i trenerzy wiedzą, jak wiele siły, zaangażowania i zdrowia zostawili na tym parkiecie.

Ten medal nie przyszedł łatwo. Po drodze była klęska z Włochami, utrata Bieńka, granie z kontuzjami, katastrofalna sytuacja w meczu z USA, ale panowie pokazali, że są zespołem. Chociaż Leon był wyróżniającym się graczem, to jednak ten medal zdobył zespół i to chyba największy sukces.

Gratulacje. Czapki z głów.