Już po maturach, a więc teraz dla wielu maturzystów czas obierania jakiejś ścieżki życiowej.

Z perspektywy pracy nauczyciela zawsze najtrudniejsze są dla mnie rozmowy z rodzicami uczniów. Te rozmowy utwierdzają mnie w przekonaniu, że wielu rodziców tylko słyszy to, co mówi ich dziecko, ale niekoniecznie słucha. Niestety, nadal w tym wszystkim obecne są chęci zadowolenia bardziej samych siebie niż otwarcia się na to, co uszczęśliwia własne dzieci.

A potem mam takie kwiatki:
- Moglibyśmy prosić, aby pan porozmawiał z Tosią? Może pana posłucha, żeby sobie odpuściła te finanse i rachunkowość, bo my ją nie potrafimy przekonać do tego, żeby kontynuowała nasze lekarskie tradycje rodzinne.
- Zuzia nie chce iść na studia, tylko ciągle gada o tym gabinecie kosmetycznym, a to aż nie wypada, żeby nie miała wyższego wykształcenia.

Brzmi to abstrakcyjnie, ale co roku spotykam się z rozczarowaniem rodziców, którzy są zszokowani, że nie podzielam ich wizji, tylko staję po stronie ucznia. A rodziców Zuzi np. nie interesowało to, że dziewczyna robi tak artystyczne makijaże, że malowała na studniówkę wszystkie dziewczyny z klasy, a w weekendy w roku szkolnym pracowała w gabinecie kosmetycznym.

Tak, wiem, że to bardzo często wynika z troski rodziców i tego, by dzieciaki miały jak najlepiej, ale zamiast tego lepiej jest potem jedynie stres, presja i poczucie, że życie jest jednym wielkim nieszczęściem.