Jeśli ktoś ma zbędne dziesięć minut, to polecam film

Świetnie pokazane różnice między teoretycznie wywodzacymi się z tego samego "DNA" Pepem i Xavim.
To co Guardiola położył jako fundament swojego sukcesu i co szlifuje całymi łatami, to strategia drużyny minimalizująca czynniki losowe.
Tymczasem Xavi nie tylko nie stworzył dtyzyny kompaktowej, wykorzystującej dodatkowe podanie, katrolujacej mecz ustawieniem i przestrzenią - mam wrażenie, że porzucił nadzieję na jej stworzenie gdzieś w październiku, listopadzie w sezonie mistrzowskim. Ten minimalizm się opłacił w LA liga, ale wcale tak nie musiało być. Natomiast w tym sezonie, jasnym pomysłem po początkowej grze z pomocników i kontuzji Gaviego, niestety okazała się gra lagą na chaos. Tylko Barca nie jest Realem, który od lat jest drużyną chaosu - ekipą nazwaną turniejową, a po prawdzie skuteczn@ w wykorzystywanie momentów chaosu, które się w każdym meczu pojawiają, nawet jeśli rywal gra lepiej.
My od zawsze musieliśmy grać dobrze i kontrolować mecz, by zwiększać szansę na jego wygranie. Porażką Xaviego, okazała się próba przeorientowania Barcy, bez umiejętności znalezienia lekarstwa na słabości gry w chaosie. Zamiast zawrócić ze swej drogi, zaczął oszukiwać siebie i kibiców, że proces trwa, przynosi rezultaty, kiedy było odwrotnie.
W przeciwieństwie do Guardioli, który diagnozujac jaki styl przyniesie Barcy sukcesy, trafił i mimo początkowych porażek pomysł się sprawdził, Xavi pomylił się okrótnie i przyznać do błędu się nie potrafił.