@Cotutajsiedzieje W sumie najbliższe lata zapowiadają się stosunkowo intensywnie (ślub, obrona doktoratu, kolejna zmiana miejsca/kraju zamieszkania) więc czas na dzieci przyjdzie dopiero koło trzydziestki. Ale planujemy przynajmniej dwójkę potomstwa. Teraz mamy dużo mniej czasu na spotkania towarzyskie (nawet bez jakichś szalonych imprez, plecy już za bardzo bolą :P) i paradoksalnie odbywamy ich znacznie więcej niż kiedyś - taka mobilizacja żeby spotkać jak najwięcej ludzi w krótkim czasie.

@Cotutajsiedzieje A może niech każdy zajmie się własnym życiem i nie wtraca się do cudzego. Ty uważasz życie z żoną i gromadą dzieci jako wspaniałe życie a ktoś inny cieszy się gdy żyje sam i nie ma zobowiązań związanych z rodziną. Pozdrawiam

@Cotutajsiedzieje Gorzej, gdy Twoje plany życiowe nijak nie chcą się pokryć z rzeczywistością...

@Cotutajsiedzieje wiesz co mogę się już wypowiedzieć z perspektywy osoby przewlekle chorej, w bardzo długim związku z obecną żoną, z 1.5 roczną córeczką. Jest super oczywiście i nie wyobrażam sobie życia bez córki ale czy było ono łatwiejsze we dwójkę? Oj nieporównywalnie :D Teraz np żona zachorowała i co? Trzeba brać wolne w pracy bo ktoś musi się zająć dzieckiem a żona nie da rady w takim stanie. Dostała w ogóle od lekarza skierowanie na wewnętrzny. Jakby musiała iść to katastrofa kompletna bo ja od 19:00 muszę być podłączony do dializ. Jak córka zacznie płakać w nocy w drugim pokoju to co?
Także no fajnie jest mieć dzieci ale proszę nie malujmy tego jako największej cudowności i jedynego sposobu na szczęśliwe przeżycie życia ;)