Sprzatalem dzisiaj biblioteczkę i oczywiście otworzyłem Małą Apokalipsę Konwickiego na jednej z ulubionych stron. Rok wydania: 1979. Wciąż sporo aktualności.

"- Pan też jest głupcem. Czy pan nie rozumie, że przeżywamy kolejny
potop? Ocean łajna ze wschodu zalał nas od Bugu po Łabę. I trzeba
przeżyć ten kataklizm. Uratować się biologicznie. Ocalić własną duszę.
To nasze szczęście, ze Rosjanie runęli na tę ziemię przeżarci trądem
komunizmu. Niech pan codziennie w modlitwie dziękuje bogom za to, że
ci Rosjanie są obezwładnieni przez idiotyczną doktrynę, zdeprawowani
przez upiorne życie, wycieńczeni przez kretyński system ekonomiczny.
Niech pan dziękuje co wieczór niebu, że mają grafomańską sztukę, że
błąkają się im po mózgu strzępy jakichś myśli idealistów dziewiętnastowiecznych, że stoją w ogonkach, że łakną modnych strojów, że czytają mieszczańskie tygodniki polskie, że, jednym słowem, taplają się w błocie piwnicy człowieczeństwa. Niech pan wyobrazi sobie Rosje wolną,
demokratyczną, o systemie ekonomiki kapitalistycznej. Taka Rosja w kilka lat wyda genialną sztukę, która rzuci świat na kolana. Taka Rosga rzeczywiście prześcignie Amerykę przemysłowo. A nas taka Rosja zassie jak elektroluks pajączka. Bez czołgów, bez zdrady, bez wywózek na Sybir wchłonie nas na prawach wyższości kulturalnej i cywilizacyjnej. Wszyscy będą się tam pchac, jak dzisiaj do Ameryki. Pan też poszuka wśród przodków babć i dziadków rosyjskich, pan także zażąda wyjazdu na Kamczatkę w ramach humanitarnej akcji łączenia rodzin. Widzi pan, oni całują sztucznie i pod przymusem - pokazał na telewizor, gdzie aktualnie całowała obu sekretarzy młodzież. - A powinni całować tego kałmuka po nogach z prawdziwej, rozumnej i głębokiej wdzięczności."