Jestem zdumiony ostatnimi czasami, tym jaka zapanowała nad światem bezsilność, wszechobecna miernowatość, obrażająca się na wszystko. Jeżeli pokolenie cierpi na pewne słabości i do których się przyznaje, to jeżeli ta generacja się nią zadowala, na podstawie deklaracji, że nic nie może być zrobione w tej sprawie, to takie społeczeństwo jest skazane na upadek. Bezmyślnie akceptuje ono nieracjonalne brednie o płciowości, wszechobecnej pornografii i nienaturalnych związkach. Przedstawia jako normalne, choć to choroba podkopująca siłę europejskich narodów.
Nie powinniśmy się poddać temu rozczarowaniu, wbrew establishmentowi. Nasze obecne elity polityczne są teraz zbyt chore i nieudolne, żeby to odeprzeć, tym samym dokonać wielkie zadanie dla ludzkości. Elity są chorę - moim zdaniem - nie od rozmyślnego zepsucia, lecz od olbrzymiej indolencji. Już dawno tak się stało, że partie, które skupiły dla siebie monopol na władzę w Polsce - nie były niczym innym, jak tylko towarzystwami reprezentującymi pewne odrębne klasy i zawody, a poza chronieniem samolubnych interesów, jak tylko to potrafią, nie mają nic wznioślejszego do roboty.
Obecny czas pracuje na swój własny upadek - wprowadza powszechne prawa, mówi o wszechobecnej tolerancji, tymczasem nie mogąc podać żadnego powodu dla takiego myślenia. Równość nigdy nie opiera się i nie może się opierać na samym istnieniu człowieka, ale można założyć, że każdy człowiek wypełnia swoje specjalne zobowiązania wobec państwa i społeczności. Naszym wspólnym obowiązkiem i obowiązkiem państwa powinno być formowanie charakteru, szczególnie rozwijania siły woli i determinacji połączonej z nauczaniem przyjmowania odpowiedzialności z radością. Nie jak dzisiaj, gdy promuje się język współczucia, dla tych wszystkich płatków śniegu, a w przypadku pracy panuje powszechne rozpasanie się, połączone z roszczeniowością.