Javier Tebas jechał kiedyś przez pustynie z rodziną.

Był zaradnym człowiekiem więc przygotował się sumiennie - w bagażniku były dziesiątki jeśli nie setki litrów wody, tak żeby wystarczyło dla każdego.

W samochodzie była również klimatyzacja.
Jednakże Javier bardzo obawiał się że mimo zapasów umrą z pragnienia.
Słyszał że kiedyś pewien Anglik oraz pewien Francuz również jechali przez pustynie i tak chlali na potęge że ledwo dojechali.
Obawiał się również że klimatyzacja spowoduje nadmierne zużycie paliwa.

Nakazał wszystkim członkom rodziny brać tylko kilka małych łyczków na dzień - tak na wszelki wypadek gdyby podróż się wydłużyła.
Klimatyzacja pozostawała wyłączona - tak na wszelki wypadek gdyby musieli pokonać więcej kilometrów.

Wkrótce cała rodzina była kompletnie odwodniona, ledwo oddychając w wywołującej nudności duchocie.

- Javier napijmy się.
- Nie! Weźmiemy łyka jutro, musimy oszczędzać!
- Javier, włącz klimatyzacje.
- Nie! Jeszcze szmat drogi przed nami, nie możemy marnować paliwa!

Po tygodniu takiej wyczerpującej jazdy cała rodzina była na skraju wytrzymałości. Javier był jednak nieugięty - jego rodzina nie umrze z powodu złego zarządzania wodą!

Po kolejnych kilku dniach wszyscy zaczeli majaczyć, zbyt słabi by nawet otworzyć bagażnik z wodą. Wystąpiły udary słoneczne.

Ostatecznie cała rodzina umarła z pragnienia z bagażnikiem pełnym wody i bakiem pełnym paliwa.