Real kolejny raz zmotywowany zdecydowanie bardziej od reszty stawki. O to właśnie chodzi w Lidze Mistrzów. Tu musisz być intensywnym i umieć cierpieć. Pokazali to w tamtym sezonie Chelsea, PSG, City a na końcu Liverpoolowi. To są lata budowania odpowiedniego nastawienia. Barcelona jest w tej kwestii kilka dobrych lat do tyłu, bo przez wiele z nich dysponowała najlepszym piłkarzem w historii, co poniekąd tuszowało inne braki, zwłaszcza po roku 2015. W Madrycie wszystko wydawałoby się (czy wygrywają czy przegrywają) zmierzać w dobrym kierunku, jest rozwój i przede wszystkim pełna świadomość działań. W Barcelonie za to kogel-mogel, masa prób wykonanych na ślepo, nieprzemyślanych decyzji. Odpowiednie dobranie zawodników to jedno. Konieczne jest zbudowanie z nich drużyny w projekcie, który jest jasny i zrozumiały dla każdego piłkarza. Czego jak czego, ale zarządzania "projektem" można się od Realu i Pereza uczyć i - wbrew temu, co niektórzy pomyślą - nie jest to powód do wstydu.