Barcelona: spokojne, przemyślane transfery Lewusa (lider klasyfikacji strzelców), Koundé (calma), Kessié (dobry chłopak), Christensena (skala, był słaby w Chelsea dla jaj) i Alonso (dla zwiększenia emocji w końcówkach), a jako bonus dzięki zaciskaniu pasa i niewypłacaniu pensji szatniarkom udało się zarejestrować zawodnika drugiej drużyny po 2 procesach sądowych. Do tego zaufanie do legendy klubu, JE Xaviego. Efekt? 1 miejsce w lidze i możliwe 10 punktów przewagi nad madryciakami. Chelsea: 10 miejsce w lidze, bramki strzelają jak komuś piłka zejdzie, transfer za +100 baniek grzeje ławę, ale kibice się ekscytują bo jest szybki (jak biega obok 80letniego Milnera na wózku inwalidzkim). I to na tyle z tej naszej rywalizacji w okienku z niebieskimi.