Za kilkanaście-kilkadziesiąt lat dopiero dotrze do nas na poważnie jak bajeczna (dosłownie) jest kariera Messiego. Od razu jako nastolatek wdarcie się do Barcelony i Argentyny, debiut w Niemczech na Mundialu, potem hat-trick z Realem, następnie złota era Guardioli, pobijanie rekordów na czele z pobiciem rekordu Gerda Mullera. Był ten finał z Niemcami, który rozpoczął bolesne lata na płaszczyźnie reprezentacyjnej aż do 2019r. W międzyczasie kolejne śrubowanie rekordów i tytułów w klubie, ale i też kompromitacje w Lidze Mistrzów, choć dobrze wiemy, że w przypadku choćby Anfield najmniejsze pretensje można mieć właśnie do Leo. Przełamanie przyszło z przybyciem Scaloniego, najpierw pokonanie do trzech razy sztuka Chile na CA, ale akurat tylko w meczu o 3. miejsce, 2 lata później wygrana Copa z Brazylią na samej Maracanie, Finalissima i teraz Puchar Świata. W ostatnich latach kariery futbol oddaje Messiemu to co mu należne. Na płaszczyźnie klubowej do ideału brakuje mu już tylko dogonienia Ronaldo pod względem goli w LM i Pucharów Europy. Ale to już tylko będą dodatki, swego rodzaju post-scriptum do tego co Argentyna i Messi uczynili w Lusail 18 grudnia 2022r.