Przed mistrzostwami obstawiałem, że dwie reprezentacje sprawią niemałą sensację i przy okazji trzymałem za nie kciuki. Była to Dania i Serbia. I o ile obie rozczarowały, bo na turnieju zaprezentowały się kiepsko i zajęły ostatnie miejsca w swoich grupach, tak ekipa z Bałkanów mogła się podobać. Duńczycy zagrali brzydko, nudno dla oka - nie był to futbol do którego przyzwyczaiła nas Dania Hjulmanda na Euro i później po nim - w eliminacjach do mistrzostw świata, czy w Lidze Narodów.
W przeciwieństwie do nich, Serbowie zagrali tak, że nie można było się nudzić podczas oglądania ich spotkań. Z Brazylią zagrali troszkę bojaźliwie, jednak z Kamerunem, czy ze Szwajcarią była to naprawdę fajna gra z przodu. Szkoda, że Vlaho i Mitro nie byli w pełni formy, bo może Serbowie pokazali by jeszcze więcej w ofensywie. A, że niestety przód nie był w najlepszej formie, to nie mógł nadrobić tego, co zawaliła defensywa. Szkoda.