Boli mnie pragmatyczny futbol, patrząc co potrafią zagrać takie reprezentacje jak Japonia właśnie, ale jeszcze bardziej boli mnie marnowanie potencjału tego pokolenia piłkarzy przez taki, a nie inny dobór trenerów.
Podobnie miałem z Barceloną, gdzie niby fajnie jak Valverde zdobywał mistrzostwa, ale brakowało w tym wszystkim iskry, emocji i czegoś więcej. Każda wygrana miała w sobie jakąś łyżeczkę dziegciu, bo umacniała go na ławce trenerskiej, co oznaczało kolejne miesiące niewykorzystywania pełni potencjału ostatnich lat Messiego i złotej drużyny.
Podobnie mam teraz z Michniewiczem, chociaż oczywiście na inną skalę. Fajnie, że wyszliśmy w końcu z grupy, ale brakowało mi w tym tej ekscytacji i emocji, które czuło się w 2016. Nikt mi nie wmówi, że nie udałoby się nam uzyskać podobnego wyniku grając odważniejszą piłkę, wzorem kilku innych mniejszych ekip na tym mundialu. Dlatego na ten awans nakłada się przykra świadomość, że będziemy oglądać to laga bonito co najmniej do Euro, po którym prawdopodobnie z reprezentacją będą się żegnać kolejno Glik, Krychowiak, Szczęsny, Lewandowski, Milik. I co by nie mówić o aktualnej kadrze, kiedyś nie mogliśmy pochwalić się takimi nazwiskami i wcale niewykluczone, że za parę lat wrócimy do krwawicy z lat 00-06, późnego Leo czy Smudy.
Mogliśmy więcej wycisnąć z tego pokolenia i ci piłkarze mogli dostarczyć nam więcej pozytywnych emocji, a tymczasem mamy co mamy.