Przez pustynie zapiernicza mrówka z słoniem. Słoń zmarnowany, po trudach w tych piaszczystych terenach do mrówki rzecze : Wody trochę mi daj . Mrówka , twarda sztuka, słonia przyjaciółka tak mu rzece : nic się nie martw, na następnym postoju, dam Ci łyka z mojej manierki. Morał z tego taki, szanuj przyjaciół , lecz licz ich chęci na zamiary.