Wojciech Szczęsny jak kot Schrödingera - jednocześnie jest mocnym punktem kadry i nim nie jest. Na papierze skała, podpora, wszak poza pojedynczymi wyjątkami mało który reprezentant może się z nim równać pod względem obycia w piłce na najwyższym poziomie. Juventus, wcześniej Roma to nie są byle klubiki, tylko wielkie marki, w których Polak, co ważne, już od paru ładnych lat gra regularnie i na wysokim poziomie. W praktyce zaś, kiedy przywdziewał trykot z orzełkiem na piersi zawsze czegoś brakowało. Pojedyncze mecze usiane efektownymi paradami, jak pamiętny remis z Niemcami, nie równoważyły słabych występów, którymi notorycznie raczył kibiców podczas wielkich imprez. Nie bez powodu toczyły się w kraju dyskusje na temat wyboru posiadacza bluzy z numerem 1, pomimo że głównym konkurentem Szczęsnego był solidny, ale grający na co dzień w znacznie słabszym klubie, Fabiański. Obecnie obsada bramki w reprezentacji Polski wydaje się być przesądzona, Drągowski, Skorupski, być może Gikiewicz mogą myśleć tylko o pozycji zastępcy piłkarza Juventusu, a sam Szczęsny odpłacił się za zaufanie trenera bardzo dobrym występem przeciwko Walii. Nie musiał może wielokrotnie ratować zespołu przekraczając granice ludzkich możliwości, ale był niezwykle pewny, dawał spokój formacji obronnej, a kiedy było trzeba potrafił interweniować naprawiając błędy kolegów. To dobry prognostyk. Najwyższy zresztą czas, aby 32-latek przestał grać chimerycznie i ustabilizował swój poziom, od dawna nie jest już młodzianem, któremu wahania formy się łatwo wybacza.
Zbliżające się Mistrzostwa Świata to dla niego wielka szansa, aby odkupić winy z turniejów w 2012 czy 2018 roku, trzymam więc kciuki za Szczęsnego, bo jego dobra postawa jest jednym z niewielu pozytywów, które można było ostatnio zobaczyć w meczach reprezentacji Polski, a kiedy rywalem będzie Argentyna, Meksyk czy nawet Arabia Saudyjska, pewność i pierwiastek wybitności w bramce będą nam potrzebne jak nic innego.