Moje myślenie zdominowała dziś wojna na Ukrainie, choć miałem urodziny i mogłem świętować piąteczek, nie miałem ochoty na szukanie w sobie radości.

Co mnie w tym wszystkim najbardziej przeraża to zrobienie wydmuszki z życia ludzkiego. Cała moja edukacja skierowana była na pomoc ludziom. Ludzkie życie nauczyłem się szanować i chronić. Unikać każdego błędu, który może komuś zaszkodzić. Gdy jako student uczyłem się pobierać krew i zakładać wenflony, każdy zadany pacjentowi ból również mnie bolał. Czułem się jak psychopata próbując zagryzać zęby i kontynuować do skutku. Ostatecznie każdy mały medyczny sukces, choćby to było przedłużenie czyjegoś życia o dzień czy dwa traktowałem zawsze z radością. Życie jest w końcu bezcenne.

Dziś, czytając o tym ilu ludzi ginie, patrząc jak rosyjski pojazd przejeżdża po prostu po cywilnym samochodzie, czy ilu żołnierzy było w rosyjskim, strąconym przez Ukraińców samolocie, znów zaciskam mocno zęby i nie mogę zrozumieć jak decyzja jednej osoby może po prostu zostawić gruz z ludzkich żyć. Dosłownie i w przenośni.