W wojnie nie ma nic romantycznego ani pięknego. Ale całe to okrucieństwo odsłania jedną, wspaniałą rzecz - większość ludzi ma w sobie tyle dobroci i człowieczeństwa, że to wzrusza. Po prostu, po ludzku.
Ja mam łzy w oczach, gdy widzę realną, autentyczną pomoc polskich obywateli. Wiecie, zwykłych szaraczków. Sami za dużo nie mają, ale oddadzą kawałek podłogi komuś kto właśnie uciekł z Ukrainy, nakarmią, ubiorą.
Śmiejecie się z malowanych flag, zdjęć, ale dla nich to tak ogromne, duchowe wsparcie w tych mrocznych czasach.
Ile małych i większych firm w Polsce zachowało się fantastycznie względem pracowników z pochodzeniem ukraińskim. Podwójne wypłaty, pomoc psychologiczna, pomoc zw sciągnięciem rodziny.
Nie zapomnijmy o tym. O tych zwykłych gestach. Jestem pewna, że historia tego nie zapomni, a dobra karma wróci. Kiedyś.