Pamiętam jak za dzieciaka mieliśmy z kumplami od grania w piłkę także "rywalizację" między kibicami Barcy i Realu - czasy Pepa, Tito, Taty i początek Luczo - no ciągłe dogryzanie sobie, wytykanie porażek/remisów, a w okolicach klasyków emocje sięgały zenitu. Bardzo lubiłem tę naszą wewnętrzną, kibicowską walkę. Oczywiście na zdrowych zasadach, wszyscy się ogólnie bardzo lubiliśmy, we wakacje codziennością było kilkugodzinne haratanie w gałę, niezależnie od pogody. Czy też turnieje w fifę. To był czasy swoją drogą!

Potem jakoś drogi się rozeszły, niektórzy wyjechali z rodzinnej miejscowości, poszli na studia, czy do pracy, inni założyli rodziny i jakoś to się rozmyło. No wiadomo, dorosłość.

Co mnie boli, to to, że chyba jako jedyny z naszej paczki pozostałem "cule", który ogląda wszystkie mecze (w ramach możliwości) i ciągle "żyje" tym klubem. Jeden już piłki nie ogląda w ogóle, drugi chyba też, a jeszcze inny (który zawsze określał siebie mianem największego fana Barcy) od czasów Kloppa kibicuje Liverpoolowi - nawet się wybrał na Anfield. Z tego co wiem, reszta obejrzy jakiś mecz od czasu do czasu, ewentualnie rzucą okiem na flashscore. Smutne, ale prawdziwe.

Niemniej jednak nie wyobrażam sobie ani dzisiaj, ani kiedykolwiek w przyszłości przestać być kibicem Blaugrany i w ogóle futbolu. Może nie mam już tej młodzieńczej fascynacji, nie przeżywam już tak meczów i bolesnych porażek jak kiedyś (żeby chodzić tydzień struty), ale odpuszczenie sobie tego wszystkiego po prostu nie mieści mi się w głowie.

Następny mecz gramy w niedzielę z Osasuną. I wiem, że go obejrzę - choćbyśmy mieli kopać się po czole i biegać po boisku jak indyki.

Chyba po prostu nie umiem inaczej.