Tak siedzę w pracy, przerzucam nostalgicznie kartki i dumam. Powracają piękne wizję parad Matsa oh, ah ale wyciągnął. Później transfer Frankiego. Dobry Boże ale mamy pomocnika. Sam zamiata druga linie przeciwników. Znów się chciało szczytować z zachwytu. I czas, który mija, który niesie to co nigdy nie powinno się wydarzyć. Tak by pomyślał każdy fan tego zespołu albo choć większość. Dziś gdyby odeszli nawet zębami bym nie zazgrzytał. Smutne koleje losu.