Niczego w życiu nie żałuję. Nie sądzę, żebym miał lepszą karierę, gdybym nie chodził na imprezy. To były moje wybory, niczemu nie zaprzeczam. Jednak jestem zadowolony ze wszystkiego. Bóg dał mi tak wiele w życiu. Miałem dużo szczęścia"
- Ronaldinho.
Źródło: Le Parisien
Od dzieciństwa wpajano nam, że nie należy wierzyć w istoty pozaziemskie. W mediach mówiono, że są wytworem wyobraźni szaleńców lub reżyserów miłujących się w filmach science fiction. Jednak rok 2003 otworzył oczy wszystkich niedowiarków. Istota pozaziemska pojawiła się na Camp Nou i zaczęła rozgrywać mecze w rytmie samby. Prędkość ponaddźwiękowa, klej w butach i elástico opanowane do perfekcji. Mistrz nieprzewidywalnego dryblingu bez żadnego racjonalnego filtra. Kędzierzawa czupryna, uśmiech od ucha do ucha, "dycha" na plecach i Nike R10 na stopach, czyli elementy, które uczyniły go prawdziwą ikoną nowego tysiąclecia w świecie futbolu.
Zamiast Davida Beckhama ściągnięto do klubu ze stolicy Katalonii Ronaldinho Gaúcho, wirtuoza z Kraju Kawy, który wprowadził „Blaugranę” ponownie na piłkarski Olimp. Brazylijczyk na boiskach Primera División przypominał żonglera plażowego z Copacabany i jednocześnie imponował skutecznością, dzięki czemu przeszedł do historii jako jeden z najbardziej kultowych piłkarzy.
Radość, zabawa, wiwat i futebol arte. Jego styl przypominał kibicom, że prawdziwą esencją futbolu jest urzekająca elegancja, a nie zwycięstwa za wszelką cenę. Ronaldinho Gaúcho był beztroskim magikiem, który tworzył z piłką przy nodze arcydzieła na zielonym prostokącie. Popisywał się sztuczkami, które wpłynęły na życie wielu kibiców w pierwszej dekadzie XXI wieku. Futbol w skali globalnej zyskał miliony fanów właśnie dzięki duetowi Barcelona-Ronaldinho, który afirmował spontaniczność na stadionach.
Piłkarska fantastyka pełna efektów specjalnych, czyli Ronaldinho Gaúcho.