Dobry wieczór wszystkim. Przepraszam za taki post dla atencji. Jestem dziś zupełnie sam i nie mam do kogo gęby otworzyć. Piszę do Was, żebyście nie zapomnieli o swoich najbliższych. Nie odkładajcie na później wizyty u dziadków, u mamy, rodzeństwa... Bo dziś są, a jutro już ich może nie być. Mój dziadek przez całe swoje życie robił to, czego mój prawdziwy ojciec się nie podjął. Wytyczał ścieżki mojego życia, kształtował mnie. Karcił, gdy coś odwinałem. Był moim ojcem. Ile bym wizyt mu nie złożył, gdy już poszedłem na swoje, zawsze byłoby to o tę jedną wizytę za mało. Dziś czeka na śmierć z powodu nowotworu wątroby. W zasadzie jest to przerzut z płuca, ale to wątroba odezwała się najpierw. Nikt nie zdążył się nawet oswoić z tym, że jest chory, a w każdej chwili może go już nie być. Z powodu obostrzeń wizyty są naprawdę ograniczone, więc głównie umiera w samotności. Jedyny plus, że w szpitalu mogą podać takie środki, że naprawdę nie boli. W domu krzyczał z bólu. Wątroba z nowotworem ma to do siebie, że jak boli to jest już pozamiatane. Lekarze nie wykazują się nawet minimalną dozą empatii, wręcz wyzywają jak ktoś przyjdzie, bo, cytuję: "przeszkadzamy mu w umieraniu".
Życie jest brutalne i okrutne. Często jest to pusty frazes, dopóki nie dotyczy nas to osobiście. Nie gniewajcie się na swoich najbliższych o jakieś małe pierdoły, bo za chwilę może być za późno na odwiedziny. Jeszcze raz przepraszam za zwracanie na siebie uwagi, nie mam do kogo się odezwać, więc klepię bezmyślnie w telefon